مترجم زبان فارسی به عربی و عربی به فارسی/مترجم اللغه العربیه و الفارسیه


+ سهراب سپهری (حیاة الشاعر العملاق سهراب سبهری)

سهراب سبهری

 

 

ولد «سهراب سبهری» فی «کاشان» فی العام .۱۹۲۸ وبعد انهائه مرحلة الدراسة الثانویة انتقل الى العاصمة «طهران»، وبعد سنتین حصل من أحد معاهدها على دبلوم، سمح له بالعمل فی أحدى المؤسسات الثقافیة. نشر أول دیوان له «قریبا من أصیص الزهر أو عشق ما بعد الموت» ولم یتجاوز عمره العشرین عاما. لقد ترک عمله فی المؤسسة المذکورة بسبب تقدمه الى قسم الفنون الجمیلة فی جامعة طهران. لکن ضرورة اعالة نفسه بنفسه دفعته فی الوقت ذاته للعمل فی أحدى شرکات النفط التی لم یمکث فیها أکثر من ثمانیة شهور. فی عام ۱۹۵۲ صدر دیوانه الشعری الثانی «موت اللون». فکانت بصمات الشاعر «نیما یوشیج» «۱۸۹۹- ۱۹۶۰» الرائد الحقیقی ل«الشعر الجدید» فی ایران واضحة فی هذا الدیوان، بحیث لم تترک مجالا للشک فی أن سبهری ما هو الا امتداد لحرکة التجدید فی الشعر الایرانی الحدیث. فی عام ۱۹۵۴ أنهى الشاعر دراسته بتفوق فی قسم الرسم فی جامعة طهران. وفی نفس السنة حصل على وظیفة غرافیکی فی المعهد الصحی فی العاصمة، مواصلا فی ذات الوقت عمله الابداعی على صعیدی الرسم والشعر. لم تکن شمس کاشان مدینة الشاعر أقل توهجا من شمس شیراز ولا تبریر، ولا أقل خضرة من «ورقة شجرة» ولا أهمیة فی النهایة لهذا وذاک طالما أن کفتی المیزان متکافئتان: «الحیاة لها جناحان بسعة الموت/لها وثبة بحجم الحب». ألیست الحیاة بکل أثقالها وخفتها سوى «قفزة الفرح عبر خندق الموت»؟

فتح الرسم أمام الشاعر آفاقا وسیعة. فمن الخبرة فی ملء الفراغات والتعامل مع الألوان وانسیابیة الخطوط وتقاطعها، وامکانیة النظر الى الکتل والأجسام والفضاءات بمستویات عدة، تکون المشهدان : التشکیلی والشعری.

بعد النقلة الحیاتیة الأولى المتمثلة فی مغادرة سبهری لکاشان متوجها الى طهران، حدثت النقلة الثانیة الهامة فی حیاته بتوجهه الى خارج البلاد وکأنه أراد بذلک أن یعید صقل نفسه وتجربته من جدید والوقوف على تجارب الآخرین عن طریق الإحتکاک المباشر بهم.

منذ العام ۱۹۵۴ أخذ سبهری یتنقل من بلد الى آخر جامعا ما بین کهف السائح وتعطش الفنان والدارس. فدرس الرسم والحفر أو النقش فی کل من باریس وروما وطوکیو والهند. بعدها أخذت تنهال علیه الدعوات للاشتراک فی معارض الرسم والبینالیات المحلیة والأجنبیة.

ومثلما درس الحفر على الخشب والمعادن، فإنه قد نقل خبرة التعامل مع الضوء واللون الى صعید الکلمة. وهل ثمة حقل فنی أقرب الى الرسم مثل الشعر؟ کانت نتیجة ذلک أن أصدر دیوانین شعریین فی العام ،۱۹۶۱ الأول بعنوان «فتات الشمس» والثانی «شرق الحزن».

فی عام ۱۹۶۴ زار الشاعر الهند وباکستان. وفی نفس السنة کتب قصیدته الشهیرة أوقع خطوات الماء» التی صدرت فی ۱۹۶۵ بحیث ثبتت مواقعه کشاعر فذاع میته داخل ایران وخارجها بعدها بسنة صدرت له قصیدة أخرى طویلة بعنوان «مسافر». وبها تعزز موقعه الشعری أکثر. غیر أنه سرعان ما فاجأ الوسط الأدبی فی العام ۱۹۶۷ باصداره واحدا من خیرة دواوین الشعر الایرانی المعاصر بعنوان «حجم الخضرة ».

فی العام ۱۹۶۹ اشترک سبهری فی بینالی باریس للرسم، وفی جالیری بنسن للرسم فی نیویورک، وفی ۱۹۷۳ عاد الى باریس مرة أخرى، فی ۱۹۷۷ صارت الأعمال الشعریة الکاملة للشاعر بعنوان «ثمانیة کتب » وضمت آخر دواوینه «نحن لا شیء، نحن نظرة ». لقیت أشعار سهراب ترحیبا واسعا ولیس أدل على ذلک من ترجمتها الى لغات عدیدة منها: الانجلیزیة، والعربیة، والفرنسیة، والالمانیة، والایطالیة والبولندیة. فی ابریل من عام ۱۹۸۰ مات سهراب سبهری بسرطان الدم «لوکیمیا»، مضاعفا بذلک من نسبة الشعراء المأساویین فی الأدب الایرانی المعاصر.

مات الشاعر وبقیت القصیدة. کان الشاعر الکبیر محمد مهدی الجواهری یردد فی أکثر من مناسبة: ما الفائدة من الشهرة بعد موتی؟

حسنا، ولکن الشاعر الحق شاء أم أبى، ینطفیء ذات یوم جسدا لیتقد روحا فی حطب قصائده. وهکذا فبعد موت سهراب اتسعت رقعة التعریف به، وبترجمته الى لغات عدیدة، ویبدو لی أن الترجمة العربیة التی صدرت فی السبعینات «ان لم تخنی الذاکرة لم تکن ضمن کتاب «الشعر الفارسی» هی من أولى الترجمات على الاطلاق رغم تشویهها للنص کما ذکرت سابقا.

عنوان القصیدة فی أصلها هو «صدای بای آب» وتعنی حرفیا بالعربیة «صدى أو وقع قدم أو رجل الماء» وارتأینا أن نترجمها وفقا لمغزى الشاعر ب وقع خطوات الماء».

اذا کان الشاعر «نیما یوشیج» رائدا ل «الشعر الجدید» فی ایران، و«أحمد شاملو» أحد کبار معطیه ومطوریه، فإن سهراب رغم استفادته الواضحة بادیء الأمر من تجربة سابقیه الا أنه ومنذ نشر قصیدته «صدای بای آب» أخذ ینتمی، باعتقادنا الى ما اصطلح النقد الأدبی الایرانی بتسمیته ب «الموجة الجدیدة ». شعراء «الموجة الجدیدة» جمعوا تجربتین فی بوتقة واحدة : التجربة المحلیة التجدیدیة وتجربة الشعر العالمی الطلیعیة استطاع سهراب فی قصیدته المذکورة وقصائده اللاحقة أن یستفید من تقنیة القصیدة الطلیعیة وانفتاحها عل کافة الاحتمالات بما فی ذلک التجریب، وأن یضعها فی اطار التجربة المحلیة. أن یربط ما بین الفضاء التشکیلی کرسام وانسیابیة ورقة الشعر المحلی لبلاده، وأخیرا وصل ما بین روحانیة الشرق وصوفیته وأحلامه وبین معماریة القصیدة الحدیثة فی تجربتها الغربیة.

«أنا مسلم/ قبلتی الوردة/ مکان صلاتی النبع/ أضواء النوافذ تخط ایقاع صلاتی»، واضعا کل ذلک بموازاة «الحیاة غسل صحون/ الحیاة استحمام فی ماء الحاضر».

إن المقطع المتعلق بالحیاة فی هذه القصیدة یذکرنا بقصیدة «الولادة مرة أخرى» للشاعرة «فروغ فرخ زاد» التی کتبتها فی نفس السنة أی فی ۱۹۶۴ والتی تقول فیها:

«کل حیاتی صلاة حزینة/ وربما/ الحیاة هذه اللحظة العابرة/ حینما نظرتی/ وهی تتجمد فی عینیک/ تخرق الظلام». أراد سبهری فی قصیدته أن یتوحد بالعالم وینفس القدر أن یبتعد عنه، أن یکون ودیعا ومشاکسا، مع العزلة وبین الناس على السواء، أن یقارب السماء بقدر ملامسته التراب، أن یخترق الظلمة ففعل.

لاشک ان سهراب سبهری واحد من کبار الشعراء الإیرانیین المعاصرین. رسام وشاعر، لوحاته تقطر شعرا، وقصائده ترسم حالات شعریة، للتجربتین مصدر واحد. هذا المصدر کما یبدو لنا علاقته الصوفیة مع الطبیعة ومکاشفته الخصبة للإیقاع السری لکل خفقة حیاة للبشر والأشیاء، وحنینه إلى الجذور. وکما هو وحید فی حیاته کذلک فی أسلوبه الشعری. انه دائما خارج التیارات،و الأفکار السائدة.، لهذا السبب توجه برؤیته وبدون توقف إلى اللحظات الملیئة بحضور الأحداث المعجزة التی فی کل لحظة، ومع کل استرجاع للأنفاس، تنجز المصیر اللامرئی لکوننا.
وهذا لا یعنی أن سبهری خارج عصره. على العکس من ذلک فروح عصرنا، والانحدار التدریجی للقیم، وظهور فکرة البحث عن الجذور تجد صداها فی أعماله. ولکن قلق الشاعر لیس بیأس روح تائهة متباکیة على الأطلال المتفحمة للزمن، إنه بحث عن نبع حیث تنبثق کل تجربة إنسانیة.
طفل الصحراء، من قاشان التی یعشقها ویلجأ إلیها معظم أشهر السنة، فارضا على نفسه نظاما شبیها بنظام التنسک، فی العزلة والصمت یعیش وحدته، یحسها، ویقطرها، خالقا منها جدارا هشا یحیط به کهالة النور، مخدرا بهذه الشفافیة، مستسلما لنزوته، یمارس موهبته رساما أو شاعرا: متنقلا بین الریشة والقلم، متعاطیا الاثنین بذات البراعة وثبات البدیهة.
على حافة تنتظم صفوفا حول الصحراء الوسطى لإیران، مثل حبات فیروز سبحة، تبدو قاشان مرکزا لکوکبة من الواحات الساحرة. الخضرة المفرطة على خاصرة جبل تتفتح على ینابیع من المیاه العذبة النقیة، حیث تلجأ أشجار الصفصاف والحور، والعنادل والسنونو، خالقة وسط رحابة الأرض المجدبة سیمفونیة خاطفة، سرابا من الانتعاش والراحة، حیث صفحة التاریخ فارغة کالسراج المقفر للوقت. یعرف سبهری وبتفرد محطات الصحراء هذه. سجادها الأخضر الذی یستقبل الخطى المهتاجة للحجاج، رؤیة القبب الزرقاء المشعة فی لازورد السماء، إن طوبوغرافیا ارض السراب هذه هی ما یعید إنتاجه بهیاج روحی فی قصیدته، کما فی رؤیة تشکیلیة فی لوحة.
متجذر فی أرضه کأی شاعر أصیل، یرتوی من النسغ المرضع لوطنه، هذا النسغ سواء شئنا أم لم نشأ، فی بلد ذی تراث شعری ضخم کإیران له نکهة روحانیة.هناک فی الواقع ما یشبه الروحانیة الطبیعیة تمتزج بعبقریة اللغة الفارسیة، روحانیة تنبعث من هیئة أسلوبها الملیء بالغموض، من التعدد المتزامن للکلمات الممتدة على العدید من اللهجات، من التماسک النموذجی للصور التی تحتویها. کل حب یمکن أن یسمو إلى حب إلهی، کل مقهى مکان للفسق ومکان لنسیان الذات، فیها یمکن لکل نظرة أن تکتسب الشفرة القاطعة لرؤیة تأملیة.. وهو وریث شرعی لذاکرة خصبة، یعیشها فی سیاق معاصر لزماننا الحائر، فی هذا العصر حیث یسود «صعود الفولاذ»، حیث «الأرض السوداء مرعى للرافعات». وبإیحاء من رعب هذا الاغتراب الکونی یتحول وبفضل حرکة عودة، حینا فی «رعب شفاف» وحینا فی «حمیمیة متموجة للفضاء المقدس»، وحینا آخر فی «نافورة تنبثق منها اساطیر الارض».
الموضوع الخالد للروحانیة فی إیران یجد لدیه شکلا متحررا من الأماکن العامة التی ترتادها تقالید غنیة بالصور، شکل یدفعنا للتفکیر أحیانا فی مراثی «ریلکه»، وفی البحث عن الوردة الزرقاء لدى نوفالیس، وفی الحنین المسائی لطاغور و فی العفویة اللحظیة لفکر الشرق الاقصى. وبخلاف العدید من شعرائنا الحدیثین یمتلک سبهری ثقافة کونیة. لقد قرأ کبار الشعراء المعاصرین من الامریکتین وآسیا. یقظ الفکر فی نغمة الأعالی، غاسلا عینیه فی نسمات الأراضی الشاسعة، سبهری طفل الصحراء الإیرانیة الذی یرى عالم الیوم بحیاء هلع التجرید.
لا یرغب فی أن یحد شجرة نسله السهل الإیرانی. یذهب للبحث عن أسلافه الأسطوریین فی سلالة «نبتة معجزة من الهند» کما لدى «عاهرة خرافیة» من آسیا الوسطى. سبهری یحب آسیا. ما یکنه من حب للطبیعة یربطه بقربى مع کبار شعراء الطبیعة فی الیابان والصین. ومن ذلک إقامته الطویلة فی الیابان، حیث درس الحفر على الخشب على ید معلم یابانی علمه فن تجرید الفراغ الذی یعد الیابانیون أساتذته.
حبه للهند فتح آفاقه على اللغة الأساسیة للأساطیر. طفل الصحراء هذا أقام طویلا فی فرنسا وأمریکا.
لو سرنا على خطى باشلار فی البحث عن «الخیال المادی» لسبهری، لقلنا بأنه شاعر العنصر السائل و منتزع الجوهر المائی. ولکن العنصر المقصود هنا لیس المیاه النائمة الخاملة رمز الوعی العمیق للذات، کما نجدها عند ادغار الن بو، ولکن الماء کعنصر أصیل یطهر الروح، معمدا إیاها فی حرکة مد لولادة دائمة، الماء کمادة شفافة تجری فی الأوردة اللامرئیة لکل الأحداث، الماء کمبدأ خیمیائی للتحولات: ذاک الذی یثیر الشلالات الصغیرة الضاحکة فی الحدائق، ذاک الذی یخفق فی جداول العزلة، الذی یحلم فی قنوات الری الرهیفة، الذی ینام فی مرآة بساط نعس، ذاک الذی یسقی نظرة الصباح المنعشة، متفتحا کما القبلة الحذرة فی الندى الخافت للتواصل.

سیبدو لنا بان الشاعر یعید إنتاج النشید الدائم الحضور للإلهة «اناهیتا» الحارسة القدیمة للماء فی إیران، لهذه الأرض الشدیدة الغیرة من دموعها، ألا یلقی ذلک على عاتق الشاعر استخلاص المادة الکریمة بجهود صبورة وأدعیة مستمرة. وللعنصر المائی لدى سبهری علاقة باللون الأخضر، ولیس مصادفة أن یکون عنوان اجمل مجموعاته الشعریة «الفضاء الأخضر» فاللون الأخضر للنبوة المحمدیة هو أیضا فیض الغلة الخصبة للطبیعة، هناک حیث تنبت الشجرة ینمو العشب ویتفجر البذر النائم من الأرض، وهو الاستقبال الرطب لواحة فیها یتزاوج الماء والخضرة لیصبحا رمزا لکل حیاة کما لکل بعث.

إنها ارض «اکسفارناه» حیث لجأ ذات زمان زرادشت، وهی أیضا الجزیرة الخضراء الواقعة فی البحر الأبیض على قمة الجبل العالی حیث ینبثق نبع الماء المندفع تحت شجرة عملاقة. وهناک أیضا المعبد حیث اختفى الإمام الغائب، سید الزمان، والذی سیأتی فی آخر الزمان لیختم دائرة عیوننا. الماء والخضرة هما المصدران اللذان ینهل منهما طفل الصحراء بنظرة صافیة کالماء، وخضراء کالأراضی الأسطوریة للخیال یکتشف سبهری النعاس الکونی الذی یضم الواقع الراهن، وهذا النعاس «الأخضر کحلم الإله» هو ما یعنیه عندما یقول لجمیلة عزلته:
حینها احک لی قصة القنابل التی تساقطت أثناء نومی، والخدود التی بللها الندى ساعة غفوتی، وکم من البطات عبرت فوق البحار وهذه الأوقات المضطربة، حیث تعبر سلاسل المدرعات أحلام الأطفال، أخبرنی: تحت أقدام أی ملجأ أوثق الکناری الخیط الأصفر لغنائه.

 

وراء خلفیة عصرنا یتفتح العمق السحیق لنعاس الشاعر الذی یشبه «مایا» فیشنو:

النائمة على سریرها الثعبانی، ترى فی خیالها تفاهة الحالة البشریة التی تتفجر کالفقاعات على محیط المیاه الأولى.

والى هذه النظرة الملیئة بنعاس سحری یجتمع ملمح آخر ألا وهو الفکاهة. فکاهة تتکون من سخریة وشفقة، فکاهة تدین السخف الملازم لأکثر عاداتنا اکتسابا وعادیة، وما یثیره الحدث الأکثر تفاهة من سخریة متأصلة مثل «هذه البقرة التی شبعت من رعی النصائح» أو «البغل المحمل بالحکم والأمثال العقیمة» أو «الجمل الحامل على ظهره سلة ملیئة بالمفاهیم الفارغة» أو هذا اللاهوتی الکتابی الذی یصارع رغما عنه إناء خزف یفیض أسئلة معلقة. بإیجاز أنها کل المواعظ المجانیة التی نسرف فیها بلاتمییز، کل«المفاهیم الأخلاقیة» التی نفرضها على أقاربنا معتقدین أنفسنا اکثر حکمة منهم. کل الحکم والأمثال اللامجدیة التی نؤلفها من جانب إلى جانب، معتقدین حلنا للغز الکون.

لان النصائح التی تکثر من أکلها النفس تشبعها وبتخمة، وهو إشباع یحتوی على خوار ثقیل لبقرة مثلما السلة ملیئة بالمفاهیم الفارغة، مع اعتقادنا بإصلاح ذواتنا، إلا أنها تبقى خاویة ولا معقولة فی جوهرها، لأن کل معیار أخلاقی یبقى دائما محدودا بنظرتنا إلى العالم، وإذا اعتقد اللاهوتی بحل کل الإشکالیات فی عالمه المصنوع من معتقدات مسبقة، فانه یبقى صحیحا بأنه یصطدم باستمرار کذلک بإناء الخزف الملیء بالأسرار التی حین تسقیه تترکه عطشانا. إذا بقی عمق لعبة العالم هذه حلما یتبخر کفقاعات الصابون، لماذا لا یکون ما فوق الواقعی واقعیا، واکثر واقعیة من العالم المألوف للواقع؟ ألم یعلمنا شاعر کنوفالیس بان الشعر اکثر واقعیة من الواقع؟ فالواقع لیس کما هو کائن بل کما یتجلى لنا، وهذا التجلی یعتمد من جهة أخرى على المستویات المتفاوتة لحضورنا أمام الأشیاء. بمعنى آخر، یعتمد الواقع، إما على عتمة نظرتنا، وإما على شفافیة التجلی والذی بتوسعته اللامتناهیة لحقل الاحتمالات یکشف عن الإجابات العلیا تارکا إیاها من جهة أخرى تبدو کما هی.

هل یخضع مثل هذا التجلی حتمیا لذات الشروط المکانیة والزمانیة التی تتحکم فی الحالة المدهشة لعالمنا الحساس؟
یضاف إلى هذه النظرة النافیة حیث تختلط السخریة بما فوق الواقع خلجات من الشفقة والرأفة: فالشاعر منجذب بنظرة تتفهم العبث الضروری للوجود محاولة حمایته، مساندته وحبه «لا اضحک عندما ینفجر بالون» «لا اضحک عندما تشق فلسفة القمر نصفین». هذه النظرة لها أصالة تلک التی فی السابق تنکر فراغ الواقع لتحل مکانه واقع الحلم. والموقع الذی تلتقی فیه کلتا النظرتین، واحدة تدحض عبث الشیء والأخرى تشهد علیه، وبالعکس فالوجود هو بالتحدید نقطة التقاء هذا اللغز المتفتح مثلا فی الابتسامة الغامضة لبوذا.
هذا الموقف المتناقض، والذی من جهة یکشف الفراغ الجوهری للأشیاء، ومن جهة أخرى یترکها تنغلق کما هی، مساندا ومشجعا لها على ذلک، هاتان الحرکتان المتکاملتان للشد والتراجع، للتأکید والنفی، للدفع والجذب هو ما یشکل الملاذ الأخیر، المظهر المدهش للغز بمقداره الرهیف کجوهر الحلم ینسج الشبکة اللامتناهیة للأشیاء.
إن فی تلمیح سبهری الموجز الى نفاق وسطحیة المشرعین یتخفى أیضا صراع قدیم فی الأدب الفارسی وضع وعلى مر الأزمان المفکرین الأحرار أو «الإباحیین الملهمین» فی مواجهة مفوضی السلطة من «المحتسبین» والمراقبین والمفتشین. هذا التعارض حری بعدة مستویات من التطبیق: على مستوى المعرفة، سیکون صراع العقل والحب، على مستوى السلوک الأخلاقی هو صراع المفتشین ضد الفاسقین الملهمین «المتصوفة»، وعلى مستوى الدین، وبالمعنى الواسع للکلمة سیکون الصراع بین الطریقة والشریعة.
إن کل فارسی مثقف، یعرف وبالتجربة العتیقة بان أیة مزایدة أصولیة فی الشریعة، تغشی النفس اکثر من إیقاظها. وهذا الاعتداء یصبح متعصبا إلى درجة أن الدین ولعدم رضائه عن دوره التقلیدی یجهد فی التحول إضافة إلى ذلک إلى أیدیولوجیة سیاسیة.
ان سبهری لیس غنوصیا، إنه کائن عمیق التصوف، والصوفیة التی یعتقدها والتی خاض تجربتها هی تلک المرتعشة فی أشعار جلال الدین الرومی وفی النظرة الرؤیویة لحافظ و فی السکر المدوخ للخیام.
ونواجه هنا مسألة أساسیة: هل سبهری متصوف بالمعنى التقلیدی للکلمة؟ نعتقد بان الإجابة بالنفی: هو کذلک بطریقته الخاصة، ولکنه طفل عصره إلى حد لن نتمکن من وصفه بالمتصوف التقلیدی، کما هی حال بعض متصوفتنا الذین یتبعون بلا عناء السلسلة التراثیة المتتالیة. إن لدى سبهری توحدا لطیفا بجمیع الکائنات ومیلا یقارب الاحیائیة والتی بفعلها تنتشر الروح فیما لا یحصى من مجموعات کوکبیة حاضرة فی کل الأشیاء:
فی الوردة التی تصبح جهته إلى مکة فی هذا النبع الجاری الذی یصبح غطاء لرأسه فی الصلاة فی نبض النوافذ الذی یصبح وضوءه وفی هذه الکعبة التی فی کل مکان، على حافة الماء وتحت أشجار السنط، کما هی فی المدن والحدائق، بینما حجره الأسود اللیلة المنیرة للروح و«الإشعاع الحی للأرض».
الشاعر یتناثر فی غبار الحاضر، کل شیء هو وسیلة لعید الظهور، الکل یصبح مرآة عاکسة لأحد المظاهر المتعددة للکائن، کما لو أن فعل حضوره فی العالم یشارکه فیه الکون بمجمله.
هذه الرؤیة المسماة بوحدة الوجود، حیث یتوحد الکائن تقدم الکثیر من التجانس مع الاتجاه التقلیدی فی التصوف وعلم الکلام الإیرانیین ولکن یضاف إلیهما هنا مظهر خاص بسبهری بذاته وهو ما یؤالفه مع تقدیس الطبیعة کما نجده عند المعلمین الکبار لفکر الشرق الأقصى.
إن نظرة الرسام لدیه تتحقق فی الأحداث اللامنظورة التی تسکن عالمنا المحیط: الانبثاق العفوی لتویج الوردة، طیران النزوة لدى الطائر الذی یحط بخفة على غصن، التسرب المتلاشی لجدول ماء رائق، رائحته تستشعر الرطوبة المعطرة بمطر طازج، العبیر المتناثر لذبال الغابة المنتشر فی الهواء. إن أذنه حساسة لأشد الأصوات خفوتا، ولأکثر الهمسات غموضا: کالخفقان اللامسموع لزیز یستیقظ، أو «انسیاب القرنفل فی تموجات الفکر» أو «الاهتزاز الرهیف للمادة»، أو غناء عصفور: «اصغ انه الطائر الأبعد فی العالم، ذلک الذی یغنی!» وهذا النوع من الاحتفاء بالطبیعة غریب على الشعر الفارسی، والذی یبقى رغم تدفقاته الغنائیة وحماسته الاسطوریة شعرا اکثر انفتاحا على الشحنات العاطفیة للإیقاعات الوجدانیة، اکثر من حساسیته تجاه الإدراک المرهف الذی تفصح عنه الأشیاء هذا التوجه الطبیعی لدى سبهری نحو الطبیعة ستدعمه اقامته فی الیابان ودراسته للشعر والفن الصینی والیابانی. إن فی مجموعته «شرق الحزن» والتی کتب قسمها الأکبر فی الیابان، مقاطع ترسم لنا الجو المدهش للهایکو الیابانی.
ولکن فترة الاختمار والبحث ستجد ذروة اکتمالها فی مجموعته «فضاء أخضر» وهی ذروة رؤیته الشعریة للعالم. یسمی سبهری هذا العالم «الواحة فی اللحظة» أو بالفارسیة «هیجستان» أی «لا مکان» والتی خلفها «تبقى مظلة الرغبة مفتوحة دائما» و«حیث ظل شجرة البق یمتد حتى الأبدیة». و الهیجستان، ارض اللامکان التی کونها الشاعر لیست المقصودة بالمفهوم «نا کوجا آباد» بلاد لا نعرف أین، والتی أبدعها فی القرن الثانی عشر الفیلسوف الصوفی السهروردی مؤسس مدرسة الإشراق. هذا المفهوم یرمز إلى الطقس الثامن. ارض الصور المعلقة بمعنى عالم الصور النمطیة و ارض الرؤى، وعن هذه الأرض یقول سبهری:

هناک خلف البحار مدینة حیث النوافذ تفتح لفیض الکائن ومن على أسطحها یتأمل الحمام إشراق الصعود البشری فی ید کل طفل فی العاشرة یورق غصن المعرفة حیث الشمس شاسعة المدى کاتساع العین فی صحوها الصباحی.
هذه العین المتسعة فی صحوها الصباحی تعبر بالتحدید عن عین ذلک الکائن المنفتح على ارض الرؤى. ومع هذه الأرض یأتلف مفهومان لیشکلا العنصر المجرد للطبوغرافیا الشعریة لسبهری: هما الوقت والصدیق.
فی هذا الفضاء الشعری تمتد اللحظة نحو بزوغ الحدث، والحدث هو نفسیة أو «حال»، حضور منفتح على «الوقت». الوقت هو هذه اللحظة حیث الزمان والفضاء لیسا سوى وحدة متلاحمة لأرض الرؤى.
وعلى هذه الأرض المفتوحة على الفضاء الخلفی «المکاشفة»، وفی هذا الوقت حیث یتأمل الشاعر «عقارب النافورة تبعثر الوقت على میناء الحوض» وحیث یهب نسیم الصدیق «ناشرا الدهشة تویجا.. تویجا». فی هذا الوقت المستدیر «کجسد طائش لحمامة فجأة هناک» بمعان أخرى من حیث تأتینی رسالة الصدیق.
فی شعر سبهری طبوغرافیا من «الفضاءات الخلفیة»، کفضاء ما خلف البحار، وفضاء ما بعد ختام الأصوات، خلف جدران اللبن، خلف الأسیجة والعرشان الشبکیة. فالفضاء الخلفی هو الخط الفاصل بین أرضنا الجغرافیة و أرض الرؤى، أی أرض «اللامکان» حیث یقیم الصدیق. انه الجسر الذی یقذفنا «حتى الصخرة المستحیلة للصدیق»، أنها «العتبة» وهی کذلک الثغرة الشاغرة للحدیقة حیث تتناغم شجرة الصنوبر، الفزع، و ذاتی».
العشرون قصیدة التی تشکل مجموعة «فضاء اخضر» تتحرک فی هذا الجو شبه السحری للانتظار المقیم فی الفضاء الذی یفصل «جفون اللیل» عنوان القصیدة الأولى و«النبض الرطب للفجر» عنوان القصیدة الأخیرة فی المجموعة. ألیس کل شعر لیس سوى بحث عن صدیق فی عالم غاب فیه الصدیق؟ ولکن نحو أی حقل مجهول یدعونا هذا الصدیق؟ انه نداء للعودة إلى الجذور، عودة إلى «النافورة حیث تنبثق أساطیر الأرض» وعلى سؤال الفارس أی «رسول القاضی»» یجیب عابر یحمل غصنا من النور بین شفتیه:
لیس بعیدا عن الشجرة فی زقاق کثیف الشجر
أشد خضرة من حلم الإله
حیث الحب أعمق زرقة من ریش التفانی
تذهب إلى أقصى الدرب
المنبثق من وراء البلوغ،
ثم تعود إلى وردة العزلة
وعند خطوتین من الوردة تتوقف
قرب النافورة حیث تنبجس أساطیر الأرض
هناک سیرجفک فزع شفاف،
وفی الألفة المتموجة لهذا الفضاء المقدس
ستسمع حفیفا:
سترى طفلا یقیم فی أعالی صنوبرة منسولة الورق
به توق لافتتان حضانة عش النور
ستسأله:
أین دار الصدیق؟
کأن جمیع الثیمات الأساسیة للطبوغرافیا الشعریة لسبهری تکثفت فی هذه القصیدة. نحو نافورة الأساطیر یدعونا الصدیق. ولکن ماذا ستفعل بنا الأساطیر؟ لقد أسست الأسطورة العالم، انه لا یجیب على سؤال «لماذا؟» ولکن على «من أین؟» یعنی على سؤال الجذور إن الأسطورة بتأسیسها العالم جعلته قابلا للسکن، والشاعر مستجیبا لنداء الصدیق وللفعل الکونی لتأسیس العالم من جهة ولاکتشاف نواة کینونته من جهة أخرى. وفی نقطة الالتقاء بین الاثنین، یؤسس الشاعر عالمه ویبنی بیته.
إن معظم المفکرین والشعراء المعاصرین الکبار سواء تی.اس. الیوت، والاس ستیفنز، ریلکه، رینیه شار، هایدغر، بوبر، غوستاف یونغ، أی. نیومان، یجهدون لاکتشاف - فی ظل غیاب الألوهیة وعلى أنقاض المعاییر الثقافیة، فی هذا العالم الذی تحول الى صحراء «ارض خراب» - أساس قادر على تأسیس عالمنا المخیب للآمال! سواء کان ذلک فی «النقطة الجامدة للعالم الدائر» لالیوت، او فی الفکر الاحتفالی لهیدجر، او فی «النسغ الخالد» لریلکه، ام فی الانبثاق الجدید للاوعی الجماعی الذی یتحول إلى برکانی فی عالم مهشم الرموز ومحطم القیم، نلتقی دوما بذات الجهود: جهد لتجاوز العدمیة الصدئة لعصرنا ولاکتشاف مصدر جذر لغبار المعرفة الذی یتراکم بعضه فوق بعض.
فی هذا السیاق یکتسب الشاعر «دورا عمودیا» کما یقول لنا ستانلی رومان هوبر مستشهدا بأبیات للشاعر اودن، دور إذا أمکننی القول ینحى باطراد نحو المیثولوجیا ناهضا فی الأعالی، وحیدا فی مواجهة المصیر، تخلت عنه الآلهة الهاربة، یخدمه مهد أمومة الطبیعة، على عاتقه إعادة تأسیس عالم بالبحث المباشر فی المصادر الحیة لذاکرة منسیة، ذاکرة شبیهة فی شحوبها بشحوب الوجه الباهت لأصنامنا الحالیة.
وسواء أکان عصرنا هو «عصر الخیبة» أو عصر الانتظار، أو لیلة معتمة للروح، فهذا لا یبدل من الجوهر، فالشاعر أو المفکر علیهما لوحدهما إکتشاف ما اسند إلیهما منذ البدایة: رسالة الصدیق والنافورة التی تنبثق منها أسطورة الأرض.
هذه الأصوات التی یعید الغرب اکتشافها «ولکن وبدون شک هل هناک غرب مختبئ لا ینساها البتة؟» بعد معاناته لأهوال الوعی الشقی، بعد مسحه کل المآسی التی خضع لها «حیل العقل» وبعد ان عاش حتى أعماقه تجربة العدمیة، إنهاء التعبیر الرمزی، والتخلص من المیثولوجیا دلالة واضحة على التجدید وفی ذات الوقت دلالة على الأمل.
بید أن هذه الثیمات المعاصرة جدا والحیة جدا، کانت وباستمرار موجودة فی إیران وما تزال فی أیامنا هذه تعیش حیاة سریة رغم الأخطار، الخارجیة والداخلیة المهددة لوجودها.
الرسالة المتفردة للأدب الإیرانی الرفیع لم تعرف أبدا فی الغرب، موضوع الجذور الذی یشغل الغرب فی یومنا هذا کان قد کتب وأعیدت کتابته، عاشه المجتمع، وجرب حتى الدوار من قبل شعراء إیران الکبار. وثیمة الصدیق تبقى المحور المرکزی لفکر حافظ. فهناک طبوغرافیا للفضاء حیث یموت الصدیق فی الثنایا المتموجة لفکره، فی حدیقة قلبه الساحرة، وفی الأزقة التی تضیع فی متاهة الدوار.
حافظ خالق مؤسس حین یعلن بمباهاة: «تعال لنغلق القبب السماویة ولنؤسس قاعدة بناء جدید». أول أبیات مثنوی الرومی تبدأ بنداء جارح للنای، وبه لوعة الغریب لاکتشاف أرضه وهو بعید عنها فی غربته. انه لمن المفید بدون شک متابعة کل جغرافیة الرؤیة لدى کبار الشعراء الفرس، والکشف عن مدى راهنیة رؤاهم ومطابقتها لزمن الشدة، ومن المفید أیضا الإشارة إلى مدى تشابه عالمهم مع الإبداعات المذهلة للصوفیة التأملیة. وبدون أن نقصد مقارنة ریلکه بسبهری، نقول أیضا بأنه فی آخر أعماله یبحث سبهری فی التفکیر شعریا، بمعنى بالبنیات ذاتها التی تفرضها علیه الرؤیة الشعریة للعالم مستمدا إلهامه من الفکر المشدود إلى أقصاه، من عفویة الحالات العاطفیة للذات، انه یحاول بمعنى آخر التحرک فی مناطق یقترب فیها الفکر والشعر من بعضهما، حیث لم یعرفا الطلاق الذی فصلهما فیما بعد. ولکن هناک عقبة یصطدم بها سبهری، وهی مشکلة اللغة الفارسیة، التی تمیل کثیرا إلى غنائیة الحالات الشاعریة والتجانسات الصوتیة للملحمة.
واللغة الباطنیة الصوفیة تصر بعض الأحیان شاکیة الاستبداد الذی یفرضه سبهری فی أعماله الأخیرة. فالشاعر یلوی بشدة أوتار اللغة حتى لنخشى انقطاعها فی أیة لحظة ورفضها خدمة قیثارة وحیه. باختصار فالمشاکل التی یصادفها سبهری، هی من جهة إمکانیات اللغة الفارسیة - فإذا کان للفارسیة مصادر لا محدودة، فلها کذلک حدودها، وانه أمام هذه الحدود یقف سبهری - ومن جهة أخرى یتلمس الطریق لشعر غیر مؤکد لم یجد وسیلة التعبیر المناسبة، ولکن هاتین المشکلتین لیستا سوى مظهرین لذات العقبة:
کیف نعبر عن غنائیة تتکون من فکر خالص فی لغة ترفض ذلک، ولا تتقبل مزیدا من مثل هذه التحریفات لقانونها الأساسی؟
ربما على حل هذا اللغز سیعتمد مستقبلا نجاح أو إخفاق هذه الحقبة الجدیدة للشعر الفارسی؟
سبهری واختراق المألوف

سهراب سبهری قلم وریشة یأخذانا إلى زمن التقاء اللون والحرف والصورة، لا أفق لکتاباته التی تتقاطع وکتابة التأسیس لدى «نعمة یوشیج - ۱۸۹۵- ۱۹۵۹» حیث الاختراق الجمیل لقرون من الکلاسیکیة المکرسة.
لم یسجن قصائده فی ابتذال الحدث الیومی والعادی، ولم یقیدها بالآنی فهی ید تمتد إلى اللامکان واللازمان، هی بصیرة نافذة فی عمق الحرکة الخفیة للکائنات والأشیاء.
منذ الخمسینات تتداولها الأجیال قراءة وتأثرا.
مع أحمد شاملو ۱۹۲۵- ۲۰۰۰ و فروغ فرح زاد ۱۹۳۵- ۱۹۶۷ حفروا بسکاکین قصائدهم فی لغة قاسیة، الصورة الجمیلة لبهاء الشعر فی توقه إلى الحریة.
سبهری بصوته وأسلوبه امتاز - کما یقول منوتشهر آتشی الشاعر والکاتب الإیرانی المعاصر - بأجواء خارجة عن رتابة الواقعیة الصلبة، بسیط فی التصویر، یخلق حوله فضاءات روحانیة وشرقیة «جریدة الحیاة ۳۰/۵/ ۲۰۰۱».
هنا محاولة للمس ورصد تجربة متفردة من خلال النص، البیوببلوغرافیا والدراسة التی کتبها الشاعر والمفکر داریوش شایغان، صدیق روحه ومترجم قصائده إلى الفرنسیة.
هذه القصائد التی سهر الشاعر الذی یتقن الفرنسیة على مراجعتها.
وقد حاولنا من جهتنا مطابقة القصائد التی ترجمناها من الفرنسیة مع النصوص الفارسیة قدر المستطاع.
سهراب سبهری، من مجموعة «شرق الحزن - ۱۹۶۱»
منتهى وحدتی
أنت أیها الجدیر بدوار الأعالی
غناؤک یتردد على ذرى الفجر
تنهض فی الحال نبتة للصلاة
أخلق جسرا یقذفنی
حتى صخرة الصدیق المنیعة
جسر من صلصال عذاباتی
أنا هناک، مثل خزف العتمة،
وتقطیر الأسرار الأزلیة
رأس یستند إلى حجر، وهذا الهواء الصافی،
وشجرة الدلب التی تتفتح على الفکر،
والروح المترعة بفیض الصدیق
کم هو رهیف نعاسی،وکم هی عالیة سحب الصلاة،
کم هی جمیلة غابة الحیاة، وأنا فی منتهى وحدتی!
وحید أنا
وأطراف أصابعی تجوس ینبوع الذاکرة،
الحمام ینتفض على حافة الماء،
وضحک الموج ینتشر،
النحلة تجنی خضرة الموت،
وهذا البهاء یتفتح فی القبضة المرتخیة للریح

ملاحظه:النسخه الاصلیه لهذه المقاله توجد فی موقع الوزاره الخارجیه لجمهوریه الاسلامیه الایرانیه

در صورت نیاز به ترجمه حرفه ای برای زبان عربی یا فارسی حتما با ما تماس بگیرید .در ضمن می توانید علاوه بر استفاده از قیمتهای بسیار مناسب ما جهت ترجمه متون و ترجمه همزمان هر دو زبان عربی و فارسی ،میتوانید از خدمات مشاوره ما از طریق تلفن به شکل مجانی استفاده کنید. شماره تماس  ٠٩١٩۶٣٢٣٣۶٠و یا به این ایمیل نامه بنویسید  saeid.1000@gmail.com ما با کمال افتخار اماده کمک به شما هستیم/سعید

نویسنده : سعید ; ساعت ۱:۳٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٠/۱۱
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ نیما یوشیج ــ مقاله به زبان عربی ( حیاة الشاعر الایرانی نیما یوشیج)

نیما یوشیج

ان محاولات التجدید فی الشعر الفارسی ظاهرة لم تولد مع عصر نیما یوشیج ولا مع مرحلة حرکة الدستور «المشروطیة»، فالرغبة فی التغییر والتجدید فی اسالیب شعر کل مرحلة قضیة ملحة کانت تساور اذهان عدد من الشعراء باستمرار بما یتناسب والشروط التاریخیة لعصرهم، فالشاعر الخاقانی الشیروانی، ونظامی الکنجوی، وشعراء مدرستیّ شیروان وارّان قد جددوا فی اسالیب الشعر عن عمد ووعی.
کما ان جهود رجال الصوفیة تعدّ من اهم الخطوات فی میدان تجدید الشعر الفارسی، یقول مولانا جلال الدین الرومی:

بگیر وپاره کن این شعر را چون شعر کهن
که فارغ است معانی ز حرف وباد و هوا
هین سخن تازه بگو تا دل و جان تازه شود
وارهد از حد جهان بی حد واندازه شود

ای: «هاک هذا الشعر وحطمه لانه شعر عتیق.. معانیه فارغة فضفاضة کالهواء..
هیا! قل کلاما جدیدا یحرّک القلب وینعش الروح، وتحرّر من قیود هذا العالم الشاسع!».

بعد عصر الانحطاط، وهی المرحلة التی اطلقناها على الفترة التالیة لعصر حافظ الشیرازی، حاول بعض الشعراء من بعد عبدالرحمن الجامی ایجاد تحول فی الشعر، لکنها کانت حرکة مفرطة فی التکلّف الممل والتصنّع المرضی المخلّ بعد ذلک حاول شعراء السبک الهندی ایضا التجدید فی عناصر الخیال وهی حقا مساع تجدیدیة بدیعة وجدیرة بالاهتمام والذکر مقارنة مع نظائرها.
من ثم حاول شعراء المرحلة الزندیة والقاجاریة التغییر من خلال ابداع لغة قابلة للفهم وبعیدة عن اسلوب التخیل المعقد فی السبک الهندی.
والجدیر بالقول ان شعر العصر القاجاری هو الشعر الفارسی الوحید الذی کان یفتقد مفهوم التجدید وفقا لشروطه الزمانیة والمکانیة، ولهذا اطلق علیه اسم «سبک بازکشت» ای الاسلوب الارتجاعی على کل حال فهذه المحاولات التجدیدیة لم یحالفها النجاح لانها کانت تستقی من رؤیة احادیة الجانب، ولا سیما فی الجانب العاطفی للشعر، والذی یُعد اهم ابعاد الشعر، حیث بقی مغفلا فی اغلب هذه النهضات الادبیة.
فهؤلاء الشعراء قلّما کانوا یراعون الجانب العاطفی فی شعرهم، واذا ما کان هناک احساس عاطفی فهو مسخ لمشاعر من کان قبلهم من الشعراء، والسبب فی ذلک الضعف واضح، فالعواطف تسیر بشکل طبیعی حینما تتسق وایقاع حرکة وایقاع حرکة الطبیعیة، ولان حیاة هؤلاء الشعراء من الناحیة الفردیة والاجتماعیة لم تکن سوى صدى للمسائل المطروحة لدى الاجیال السابقة لذا فالمیدان العاطفی للادب، الذی یعتبر الوجه الآخر للحیاة، قلّما تعرّض لمطرقة التغییر.
رویدا رویدا، ومع بدایة عصر النهضة الفکریة فی اواخر القرن التاسع عشر التی نشأت مع تعرّف المفکرین الایرانیین على مظاهر عالمیة جدیدة بدأ الانسان یدرک موقعه فی الهیکل الاجتماعی الجدید، وبدأ یستشعر قدرته على التاثیر فی مصیره، واطلع على المراحل التی قطعتها المجتمعات الاوروبیة فی حیاتها المدنیة والاجتماعیة، فوضع قیم محیط حیاته فی معرض التغییر، وبدأت بعض المسائل القومیة والعرقیة تطفو على سطح الفکر البشری، کما ان مفاهیم کالقانون والحریة والثقافة الجدیدة، کانت بعض العوامل التی اجتاحت حیاة الناس، واوجدت تغییرا فی مفهوم الحیاة، ان لم یکن لدى عامة الناس فعلى الاقل لدى المتنورین منهم.
ان تغییر قیم الحیاة یواکبها تغییر فی نوع العواطف والنظرات الى الحیاة ایضا، وهذا ما جعل شعر مرحلة المشروطیة یحاط بهالة عاطفیة شدیدة وتطوّر ما الامر الذی جعل شعر مرحلة المشروطیة یحاط بهالة عاطفیة شدیدة، وتطوّر وتفتّح مراعیا المشاعر الانسانیة لذلک العصر، کما فی اشعار ایرج وبهار ودهخدا وعشقی وعارف اللاهوتی وفرخی.
وهذا التغییر فی الحیاة الذی قاد الى تغییرات فی المشاعر والعواطف قد اثرّ ایضا فی عناصر الشعر الاخرى کالخیال والایقاع واللغة، وهنا علینا الا نغفل الانتقادات الاجتماعیة الشدیدة فی هذه المرحلة.
لقد کان شعر المرحلة المشروطیة یمثل اداة اجتماعیة خالصة، وقد تجاوز فی خطابه دائرة البلاط لیشمل عامة الناس، وهی قضیة عاطفیة تثیر الانتباه حقا.
ولعل العواطف التی تبدو جلیا فی شعر هذه المرحلة هی تلک المشاعر والاحاسیس التی تدور حول قضایا ذلک العصر کموضوع القومیة والسعی لایقاظ الحسّ القومی ونقد التخلف الثقافی والفقر والخرافات المذهبیة وانعدام الحریة، ولذا فهی ناجمة عن الذات الاجتماعیة.
ولما کان شعر مرحلة المشروطة یمثل اداة اهم عناصرها العاطفة، لذا قلّما التفت شعراء تلک المرحلة الى العناصر الشعریة لدى الآخرین کالخیال واللغة والموسیقى والشکل، فمن ناحیة الخیال هو شعر ضعیف جدا، لکنه من ناحیة اللغة خطا خطوات تجاه الامام، لان هدفه کان توسیع دائرة مخاطبیة، لذا فقد سعى للاستفادة من لغة ابناء عصره، وقد حالفه التوفیق فی ذلک، فلغة شعراء کایرج وعشقی وعارف وسید اشرف تکاد تدانی لغة عامة الناس، ومن ناحیة الایقاع حاول الاقتراب من ایقاعات الناس المحبوبة کالتی تنعکس فی بکائیاتهم ونوحهم وغنائهم، ولهذا یکاد شعر تلک المرحلة یخلو من الفاظ اسلوب الشعر القاجاری الرنانة، ومفرداته المهجورة المیتة. کما انه قلّما تأثر بموسیقى اشعار الاسلوب الخراسانی الکلاسیک وکانت الاشکال بسیطة سهلة من الناحیة الفنیة لکن منذ سنة ۱۹۲۱ حدثت تغیرات فی المناخ السیاسی الایرانی ادّت الى تنحّی الاسلوب الشعری الشائع فی مرحلة المشروطیة باتجاه اسلوب الکنائیة والرمزیة، وفی النتیجة نحو اسلوب اکثر ادبیة، وکلما ابتعدنا عن ذلک التاریخ حتى عام ۱۹۴۱ بدا الامر اکثر جلاء ووضوحا، فشعراء هذه المرحلة اهتموا اکثر بقضیة اللغة والشکل والخیال، وفی نهایة المطاف تمّت خطوات نحو التجدید الشعری لعلّ ابرز رواده:
۱ - ایرج میرزا: وذلک فی السنوات الاولى لهذه المرحلة، وفی مجال لغة الشعر.
۲ - ملک الشعراء بهار: ولا سیما فی اشعاره من امثال: «شباهنک»، ایقاع اللیل، «کبوتران من» حمائمی، وذلک فی مجال الوزن الشعری واشکال الوصف.
۳ - میرزا یحیى دولت آبادی: وقد سعى فی اشعاره لاستخدام وزن لاوجود له فی عروض الشعر الفارسی، کشعره «صبحدم»، الشفق.
۴ - رشید یاسمی: وقد سعى جاداً لادخال المضامین القدیمة فی شعره مستفیدا من اوزان الرباعیات «دوبیتی» والقطعات ذات البنود المتفاوتة فی القافیة والمتحدة فی العروض.
۵ - بروین اعتصامی: وقد خطت خطوات مهمة على طریق التجدید فی شکل الشعر القدیم، من ذلک ایجاد نوع «ترکیب البند»، والسعی للاستفادة من القوالب غیر الشائعة فی الشعر الکلاسیکی، کذلک من خلال طرحها لقضایا اجتماعیة وانسانیة فی لحن صمیمی جدا قلما تجد له نظیرا فی الشعر الفارسی حتى عصرها.
۶ - فرخی الیزدی: وقد انشد الغزل السیاسی فی ابهى صوره، واضفى روحا سیاسیة وسمات ثوریة جدیدة على الغزل الفارسی خارج عوالم ثنائیات الشمعة والفراشة، الوردة والبلبل.
۷ - ابوالقاسم اللاهوتی: وقد کان آنذاک خارج ایرج لکنه خطا خطوات مهمة فی طریق التحول الشکلی والمضمونی فی الشعر ولعل اعماله یمکن تناولها من ناحیة اللغة الشعریة، علاوة على المعانی والمضامین التی اوردها الى عوالم الشعر.

فی تلک الاثناء، ما بین اعوام ۱۹۲۱ و۱۹۳۹ کان نیمایوشیج منشغلا بمشروعه التجدیدی الخاص، وقد ادرک جلیا ان التجدید الذی یعرضه المعاصرون محدود فی مجمله وهو احادیّ الجانب، فمن کان شعره قویا عاطفیا کان ضعیف الخیال، وامّا من کان شعره یحوی جدّة وحداثة، فهو یعانی قصورا فی جوانب اخرى لذا فقد راح نیما یسعى لتحقیق ترکیب متعادل یجمع کل عناصر البناء الشعری، فحاول ان ینشد شعرا یبوح بعواطف عصره الانسانیة، عواطف تحوی عناصر التصویر والخیال بشکل غیر تکراری.
والحق ان هدفا کهذا قد یستعصی نیله بسهولة، لذا فقد بدأ نیما یدرک رویدا رویداً ان اوزان الشعر الفارسی القدیمة تضیق ذرعا بمقاصده الى ان ابدع قصیدته «الغراب» سنة ،۱۹۳۹ ونشرها فی مجلة «الموسیقى» فتحقق مقصودة المنشود. بعدئذ، ولا سیما بعد سنة ۱۹۴۱ نشر نیما نماذج رفیعة من هذا النوع الشعری واذا کان المحافظون قد واجهوها بالفتور واللامبالاة، بل واحیانا بالغضب والنفور، الاّ ان شبانا من امثال فریدون توللی قد تلقوها بنظرة مختلفة. وشاعت اشعار من ذلک النوع الشعری بین الشباب، کان بعضها مطابقا تماما للملاحظات التی راعاها نیما، بینما عانى الاخر من التشت والاضطراب.
لعل اول دیوان شعر جدید اسمه «جرقه» ای الشرارة، وقد نشر عام ،۱۹۴۵ وصاحبه اسمه منوجهر شیبانی، وقد تاثر هذا الشاعر الشاب بشکل مباشر بالشعر النیمائی. ورویدا رویدا بدأت دور النشر تطبع اشعار من هذا النوع اغلب هذه الاشعار تشبه شعر نیما من ناحیة عدم رعایتها للاوزان الکلاسیکیة فحسب، بینما نجد ان معظم النقاط الدقیقة التی کانت مجالا لاهتمامه وتأملّه خلال سنوات طویلة، قلّما تثیر الاخرین.
قبل التعّرض لخصائص الشعر النیمائی الحر، ینبغی الاشارة الى ان نیما فی المرحلة الفاصلة بین بدایاته الشعریة، وحتى وصوله لمرحلة الشعر الحرّ کان لدیه عدّة محاولات تجدیدیة، ففی عام ۱۹۲۱ نشر قصیدته «افسانة» ای الاسطورة. وقد کان صدى هذه القصیدة کبیرا فی فضاء الادب آنذاک، سواء من الناحیة الشکلیة او العاطفیة، وایضا من الناحیة الموسیقیة.
ان «افسانة» منظومة غنائیة تختلف کلیا عن باقی نماذج الشعر الغنائی الموجودة فی کل الادب الفارسی، ومع انها من ناحیة المضمون اثر رومانسی، والرومانسیة بمعناها الاصطلاحی کانت جدیدة آنذاک، الا انها جدیرة بالمطالعة لکونها ترسم تأملات وعواطف قروی فی مدینة وفق رؤاه تجاه الحیاة والطبیعة.
کما تأتی اهمیتها من کونها تشکل خطوة نحو الشعر الدرامی والمسرحی فی ادبنا المنظوم وذلک بسبب الحوار الموجود فیها.
و«افسانة» ذات ایقاع جدید، ووزن عذب وجذاب لا نظیر له من قبل سوى لدى شاعرین هما ادیب النیسابوری وحبیب الخراسان، اما فی الشعر الرسمی فلا مثیل له لکن ربما وجد شبیه لوزنها فی المراثی الشعبیة.
قبل «افسانة» انشد نیما مثنویا بعنوان «برای دلهای خونین» ای: لاجل القلوب المدماة، والذی یعد من أثاره البسیطة فی فترة شبابه، فهو اثر ضعیف جدا وفق معاییر الشعر الکلاسیکی، لکن ثمة روح رومانسیة تخّیم على اشعار هذا الاثر بشکل لم یسبق وجوده فی الادب الفارسی، کما ان منظومة «خانوادة سرباز» ای عائلة الجندی، قد انشدت ایضا فی تلک السنوات، وهی جزء من مساعی نیما للوصول الى مقصوده الاصلی، لکن التوفیق لم یحالفها کما حالف قصیدة «افسانة».
علاوة على هذه القصائد الثلاث فقد نشر نیما حینئذ قطعات شعریة نحو «ای شب» یالیل، ویمکن ان نلمس تأثیرها فی اشعار تلک الایام على کل حال یمکن ان نوجز سمات اعمال نیما تلک بما یلی:
۱ - السعی لایجاد موسیقى شعریة جدیدة کما فی اشعاره «افسانة» «خانوادة سرباز».
۲ - السعی لتسجیل المشاعر الانسانیة الاجتماعیة کما فی «خانوادة سرباز» والاحساس بالوحدة والغربة والذی یُعد من الخصائص الرومانسیة آنذاک، کما فی شعره «افسانة» برای دلهای خونین.
۳ - السعی للوصول الى رؤیة جدیدة تختلف عن صور الخیال التقلیدیة کما فی «افسانة» و«ای شب».
والحق ان هذه السمات یتمتع کل منها بأهمیة وجمالیة نسبیة، والعبرة فی ابداع شعر یلّم شمل جمیع هذه الخصائص. ولعلّ هذا ما حدث بالفعل فی شعری نیما «غراب»، «ققنوس»، فقد توافرت فیهما عناصر العاطفة والایقاع بل حتى اللغة، بشکل منسجم وجدید، وقد نشر نیما اولى نماذج الشعر الحر عام ،۱۹۴۱ الامر الذی لفت الشعر انتباه الشباب الیه فیما بعد .

در صورت نیاز به ترجمه حرفه ای برای زبان عربی یا فارسی حتما با ما تماس بگیرید .در ضمن می توانید علاوه بر استفاده از قیمتهای بسیار مناسب ما جهت ترجمه متون و ترجمه همزمان هر دو زبان عربی و فارسی ،میتوانید از خدمات مشاوره ما از طریق تلفن به شکل مجانی استفاده کنید. شماره تماس  ٠٩١٩۶٣٢٣٣۶٠و یا به این ایمیل نامه بنویسید  saeid.1000@gmail.com ما با کمال افتخار اماده کمک به شما هستیم/سعید

نویسنده : سعید ; ساعت ۱:٢٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٠/۱۱
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ الشاعر الایرانی الکبیر حافظ الشیرازی

حافظ الشیزازی

• حافظ حفظ القرآن وفاضت قریحته من منهل کتاب الله العزیز
• غزلیات حافظ تدور حول "العشق" وارتباطه بتکامل الإنسان • یرى حافظ أن العشق هو الحیاة ویفتی حافظ بأداء صلاة المیت على من خلا قلبه من العشق • العلاقات بین الکائنات هی علاقات بین العاشق والمعشوق
• لحافظ وأمثاله دور هام فی توحید الأمة
بدایة لابد أن أشیر إلى أن حافظ الشیرازی أعظم شعراء الغزل فی إیران على الإطلاق، ومن کبار شعراء القرن الثامن الهجری، ولد سنة فی شیراز، وجمع فی دیوانه فنی سعدی ومولانا جلال الدین.
ولابدّ من الإشارة إلى أنّ الغزل هو التغنّی بالجمال، وإظهار الشوق إلیه، والشکوى من فراقه. والجمیل المطلق هو (الله) سبحانه، والغَزَلیّ الحقیقی هو العاشق. والعشق هو التخلّص من قیود الذاتیة والأنانیة، والسموّ فی مدارج الکمال الإنسانی من هنا فان لحافظ وأمثاله دوراً تاریخیاً کبیراً فی إیقاظ الشعور، وتحریر الأمة من النظرات الضیقة، ومن ثم فان لهم دوراً فی توحید الأمة واستنهاضها.
سمی حافظاً لأنه حفظ القرآن واستوعبه وتمثله فی وجوده وفاضت قریحته من منهله، فهو ابن الحضارة الإسلامیة، وثمرة من ثمارها. وحافظ الشیرازی خیر من یعبرون عن معنى "العشق" فی الأدب الفارسی.
القسم الأعظم من دیوانه حدیث عن "العشق" ضمن مقطوعات تسمى "الغزلیات" وکل غزلیة تتکون من عدد من الأبیات (فی حدود 7 أبیات عادة) ذات قواف وأوزان متحدة، والبیت الأول مصرّع حتماً، وکل بیت له معنى یکاد یکون مستقلاً عن غیره.
أول غزلیاته یبدأها بشطر بیت عربی یدعو فیه الساقی أن یناوله کأساً کی یخفّف عنه أثقال هموم العشق الذی بدا فی أوله سهلاً، لکنّ ثقل أعبائه بدت على مرّ الأیام:
ألا یا أیها الساقی أدر کأساً وناولها
که عشق آسان نمود اول ولى افتاد مشکلها
أی: "فالعشق بدا فی أوله سهلاً ثم وقعت المشاکل"
وفی بیت آخر من هذه الغزلیة یتحدث عن نفسه التی لا تدعه یستقرّ لأن شوط العمر قصیر:
مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هــر دَم
جَرَس فـریاد مى دارد که بربندید محملها
أی : "أیُّ أمن عیش لی فی منزل الحبیب،إذ فی کل لحظة/ یدق الجرس أن ارزمـوا محملکم".
وفی بیت آخر من هذه الغزلیة یشیر إلى مایحیط به من أهوال تعبّر عن الهموم الکبیرة التی یحملها، ویرى أن الذین یخلدون إلى الراحة ودعة العیش لا یفهمون ما یثقل صدور العاشقین:
شب تاریک وبیم موج و گردابى چنین هایل
کجـا دانند حال ما سبکباران ساحلها
أی: "لیل مظلم وموج مخیف، ولـُجّة هائلـة/ من أین لسکان السواحل أن یعرفوا حالنا".
ثم یدعونفسه لأن یسیر على طریق العشق إذا أراد أن یکون حاضراً، أی إذا أراد أن یکون ذا مکانة فی ساحة الإنسانیة المتکاملة:
حضورى گر همى خواهى ازاوغایب مشوحافظ
متى ما تلق من تهـوى دع الدنیا وأهملهـــا
أی: "إذا أردت حضوراً مستمراً فلا تَغِب عنه یا حافظ / متى ماتلق من تهوى دعِ الدنیا وأهملها".
ویلاحظ أن البیت الأول الذی یشیر فیه إلى سهولة العشق فی بدایة مراحله، وظهور مشاکله وثقل أعبائه فی مراحل تالیة، له ما یشابهه فی الغزل العربی، یقول الشاعر:
تولـّع بالعشق حتـى عشق فلمـا استقـلّ به لم یُطق
رأى لـجّـة ظنّهـا موجـــــــــة فلمّـا تمکـّن منهـــــــا غرق
نار العشق: النار والنور من رموز الطاقة المحرکة والضیاء فی الأدب. وعن ارتباط النار بالعشق یقول حافظ:
در ازل پـرتو حسنت زتجلـّى دم زد
عشـق پیـدا شد وآتش به همه عالم زد
أی: "نور جمالک تجلـّى منذ الأزل/ فظهر العشق وأضرم فی العالم ناراً".
فالجمال هو الذی خلق العشق وأضرم النار فی العالم. والبرق الذی سطع من منزل لیلى أضرم النار فی بیدر مجنون:
برقى از منـزل لیلى بدرخشید سحــر
وه که با خَرمَن مجنون دل افگار چه کرد
أی: "لقد سطع من منزل لیلى فی السحر برق/ آه، ماذا فَعَل ببیدر المجنون المسکین".
أما نار الوادی المقدس فلم تبعث البهجة فی قلب حافظ فحسب، بل إن موسى (ع) جاء إلى ذلک المکان على أمل الحصول على قبس:
ز آتش وادى ایمن نه منم خُرّم وبس
موسى آنجا به امید قبسى مى آیــد
أی: "لستُ وحدی جذلاناً من الوادی الأیمن/ موسى (أیضاً) جاء على أمل قبس الى ذلک الوادی".
العشق ولوم اللائمین : الحدیث عن اللائمین یردده جمیع العشّاق، ویکررون القول بأنهم لا یبالون بهؤلاء لأنهم لا یعرفون معنى العشق ولم یذوقوه. والحدیث عن اللائمین نراه عند حافظ إذ یقول:
به رغم مُدَّعیانى که منع عشــق کننـد
جمال چهره ى تو حُجّت موجّه ماست
أی: "رغم الادعیاء الذین یمنعون العشق/ جمالک حجتنا الوجیهة".
فالجمال حجة کافیة للعشق رغم لوم اللائمین.
ویرى أن الزاهد المتمسک بالمظاهر لا یفهم حال العشاق فله الحق فیما یقول:
زاهد ظاهر پرست از حال ما آگاه نیست
در حق ماهرچه گوید جاى هیچ اکراه نیست
أی: "الزاهد المتظـاهر لا یعلم بحالنا/ فکلّ ما یقوله بحقّنا لا یسیء إلینـا".
وللعشاق ألف شغل فی کل خصلة من شَعرِ الحبیب فأین العشاق من اللائمین الفارغین؟!
هر سر موى مرا با تو هزاران کار است
مـا کجاییم وملامتگر بیکار کجــاست
أی: "لنـا ألف شغل فی کلّ خصلة من شعرک / أیـن نحن مـن هذا اللائم العاطــل؟!"
الخروج من الذاتیة: وللتفریق بین العاشق الحقیقی وبین طالب الشهوة یرى حافظ أن العاشق لابد أولاً أن یتحرر من الذاتیة، وإذا کان حبیس ذاته فهو لا یفهم أبداً العشق وأسراره:
بــا مدّعى مگویید اسرار عشق ومستى
تا بــى خبر بمیرد در درد وخود پرستى
أی: "لاتتحــدثوا مع المدعی عن أسرار العشق / کی یموت جاهلاً فی الألم وعبادة الــذات".
ویفدی حافظ نفسه لمن بلغت همته أن یتحرر من کل مالَهُ طابع انشداد أرضی:
غــلام همّت آنم که زیر چرخ کبود
زهــر چـه رنگ تعلّق پذیرد آزاد است
أی: "أناغلام همّة ذاک الذی تحت السماء الزرقاء / قد تحرر من کلّ ماله لون التعلـق بالارض".
وطریق منزل لیلى محفوف بالأخطار والشرط الأول للسیر على هذا الطریق أن تکون مجنوناً، أی عاشقاً حقیقیاً متحرراً من ذاته:
در ره منزل لیلى که خطرهاست در آن
شـرط اوّل قدم آن است که مجنون باشى
أی: "فی طریق منزل لیلى المحفوف بالاخطـار/ الشرط الأول لوضع قدمک فی الطریق أن تکون مجنوناً ".
وأی معبود تتجه إلیه خارج ذاتک هو أفضل من عبادة ذاتک:
گر خود بُتى ببینى مشغول کار او شو
هر قبله یى که بینى بهتر ز خود پرستى
أی: "إذا رأیت صنماً فاشتغل به/ کل قبلة تتجه إلیها أفضل من عبادة الذات".
وإذا أردت أن تسأل عن أسرار آلام العشق فاسأل ذلک من الشمعة لا من تیار الهوى:
خواهى که روشنت شود اسرار درد عشق
از شمع پـُرس قصـــه زباد هوا مپرس
أی: "إذا أردت أن تتضح لک أسرار العشــق /فاسأل عن القصة من الشمعة لامن تیارالهوى".
العشق لا یفهمه إلا الخواص: والخواص لیسوا هم الذین کدسوا المعلومات، بل هم الذین طهّروا قلوبهم من کل ما سوى العشق، وهؤلاء هم الذین یعرفون أسرار العشق، والمدّعون لا یستطیعون أن یقفوا على أسراره، بل إذا أرادوا التفرج على ساحة الأسرار تصدهم ید الغیب عن ذلک:
مدّعى خواست که آید بــه تمـاشاگه راز
دسـت غیب آمـد و برسینه نامحرم زد
أی: "أراد المدّعی أن یأتی لیتفرج على الأسرار/ فجـاءت یدُ الغیب وضربت على صدرالأجنبی".
وما أجمل ما قاله الحلاج عن العشق، إذ قال لا تسألوا الشافعی (أی لا تسألوا العلماء والفقهاء) عن مثل هذه المسائل:
حـلاج برسر دار این نکته خوش سرآید
از شافعـى نپرسید امثال این مسایـل
أی: "الحلاج على المشنقة، قال بشکل رائع هذه النکتة/ لا تسألوا الشافعی عن أمثال هذه المسائل".
ومَحرَم القلب هو الذی یبقى فی حرم الحبیب، ومن لیس کذلک (الاجنبی) یبقى فی الإنکار:
هر که شد مَحْرَم دل در حَــرَم یار بمانـد
و آن که ایـن کــار ندانست در انکار بماند
أی: "من أصبح مَحرَماً للقلب بقی فی حریم الحبیب/ ومَن لـم یعرف کیف یکون محرماً بقی فی التردید".
وحدیث العشق حدیث النفس والقلب لا حدیث العقل والمدرسة ومباحث القیل والقال الکلامیة:
مباحثى که در آن حلقه جنون مى رفت
وراى مـدرسه وقـال وقیل مسأله بود
أی: "المباحث التی کانت تدور فی حلقة الجنون تلک /هی ما وراء المدرسة وما وراء القیل والقال".
العشق فطرة وحیاة: الناس منجذبون فطریاً لعشق الجمال، سواء منهم من نهج طریق العقل أو نهج طریق العرفان. وکلّ أماکن العبادة یعبّر فیها المؤمنون عن انشدادهم بالعشق.
همه کس طالب یارند چه هشیار وچه مست
همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت
أی: "کل الناس یطلبون المعشوق، الصاحی منهم والثمل/ وکل مکان بیت للعشق مسجداً کان أم کنیساً".
والعشق موهبة وصلت الإنسان من میراث الفطرة:
مى خور که عاشقى نه به کسب است واختیار
ایـــن موهبـــــت رسید ز میراث فطرتم
أی: "عبَّ المدام، فالعشق لیس بالکسب والاختیار / هذه موهبة وصلتنی من میراث فطرتــی".
والعاشق العارف لم یتعلم سوى عشق جمال الحبیب:
نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست
چه کنم حرف دگـر یاد نداد استادم
أی: "لیس على لوح قلبی سوى ألف قامة الحبیب / ماذا أفعل إذ لم یعلمنی أستاذی غیر ذلک".
والعشق هو الحیاة ولیس سواه إلا الموت، ویُفتی حافظ بأداء صلاة المیت على من خلا قلبه من العشق:
هرآن کسى که درین حلقه نیست زنده به عشق
بر او نمرده به فتواى ِ من نماز کنید
أی: "کل من لم یکن فی هذه الحلقة حیاً بالعشق/ بفتوای أقیموا علیه صلاة المیت وهو حیّ".
البلبل والوردة: کل الکون یتحرک بالعشق، والعلاقات بین الکائنات هی علاقة عاشق ومعشوق، وإلى هذه الحقیقة یرمز حافظ فی حدیثه عن علاقة البلبل بالزهرة. فالبلبل یُنشد متغزلاً حین یبهره جمال الزهرة:
بُلبل ازفیض گـُل آموخت سُخن ورنه نبود
این همه قــول وغزل تعبیه در منقارش
أی: "البلبل تعلم الکلام من فیض جمال الزهــرة وإلا /ما کان کلّ هذا الکلام والغزل معبّأ فی منقاره".
والبلبل فی تغریدة یُنشد ترانیم روحیّة یدعو فیها الى الامعان فی جمال الزهرة وماتشعّه من نور هو ذاته ما رآه موسى (ع) من نار فی طور سیناء، لتقرأ فی هذا الجمال درس التوحید.
بلبل زشاخ سرو به گلبانک پهلـــوى
مى خواند دوش درس مقامات معنـوى
یعنى بیا کــه آتش موســى نمود گل
تـــا از درخت نکتــه توحید بشنوى
أی: "البلبل من غصن شجرة السرو باللحن البهلوی/ کان ینشد أمس دروساً فی المنازل المعنویة/ تعال فقد أبرز الورد نــار موســى لتسمع من الشجرة ترانیـــم التوحیـد".
فالجمال یبعث فی النفس ذلک العشق الذی یکسر صنم الذات ویجعل الإنسان یطلب الکمال المطلق وهو الله تعالى.
هذه هی طبیعة الوردة أن تشع بحسنها، وهذه هی طبیعة البلبل أن یکون قرین العشق. لا فی تلک تغیّر ولا فی هذا تبدّل:
گل یار حُسن گشته وبلبل قریــن عشق
أیــن را تغیّرى نــه وآن را تبدّلـى
أی: " الورد أصبح قرین الحسن والبلبل قرین العشق/لا فی هذا تغیّر ولا فـی ذلـک تبــدّل".
* * *
مما تقدم نفهم أن العشق فی الأدب العرفانی الفارسی هو خروج الإنسان من ذاتیاته وأنانیاته، لینطلق فی رحاب الجمال المطلق، والحکمة المطلقة، والعلم المطلق، والرحمة المطلقة... وهذا العشق یجعله یحسّ بطاقة عظیمة تملأ وجوده فتدفعه على طریق کلّ صفات الجلال والجمال فی حرکة لا متناهیة.. أی تحرّکه نحو الله سبحانه.
ملاحظه:النسخه الاصلیه لهذه المقاله توجد فی موقع الوزاره الخارجیه لجمهوریة الاسلامیه الایرانیه .
در صورت نیاز به ترجمه حرفه ای برای زبان عربی یا فارسی حتما با ما تماس بگیرید .در ضمن می توانید علاوه بر استفاده از قیمتهای بسیار مناسب ما جهت ترجمه متون و ترجمه همزمان هر دو زبان عربی و فارسی ،میتوانید از خدمات مشاوره ما از طریق تلفن به شکل مجانی استفاده کنید. شماره تماس  ٠٩١٩۶٣٢٣٣۶٠و یا به این ایمیل نامه بنویسید  saeid.1000@gmail.com ما با کمال افتخار اماده کمک به شما هستیم/سعید
نویسنده : سعید ; ساعت ۱۱:۱٤ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/۱٠/۱۱
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ رنگها در عربی ( الألوان فی اللغه العربیه و الفارسیه)

معادل رنگها در عربی

سِیاه:أَسوَد
سَبز: أَخضَر

آبی: أَزرَق

قَهوِه ای: بُنّی
خاکی: تُرابی
نارِنجی:بُرتُغالی
طَلایی:ذَهَبی
اَرغَوانی: أُرجُوانی

سِفید : أبیض
قِرمِز: أحمر

بُور: أشقَر

خاکِستَری : رَمادی

شِیری : حلیبی

بَنَفش :بَنَفسَجی
آبی روشن : أزرق فاتِح
آبی تِیره: أزرق غامِق

نوک مدادی: رَصاصی

ملاحظة:نوک مداد:خرطوش القلم

زرد: الأصفر

صورتی: الوردی

در صورت نیاز به ترجمه حرفه ای برای زبان عربی یا فارسی حتما با ما تماس بگیرید .در ضمن می توانید علاوه بر استفاده از قیمتهای بسیار مناسب ما جهت ترجمه متون و ترجمه همزمان هر دو زبان عربی و فارسی ،میتوانید از خدمات مشاوره ما از طریق تلفن به شکل مجانی استفاده کنید. شماره تماس  ٠٩١٩۶٣٢٣٣۶٠و یا به این ایمیل نامه بنویسید  saeid.1000@gmail.com ما با کمال افتخار اماده کمک به شما هستیم/سعید

نویسنده : سعید ; ساعت ۸:۳۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٠/۱٠
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ الصندوق داستان عربی کوتاه و ترجمه فارسی آن

الصندوق
قصة قصیرة جدا
صف های طولانی از بامداد در برابر در ایستاده وهمراهان وگروه ها وارد شده وفریادشان بلند بود، گویی در روز رستاخیز بسر می برند.
سپس یکی یکی وارد سالن بزرگی آکنده از مردان مهم می شوند. برگه های قرمز وزرد وسفید وسبز ونارنجی وبنفش وصورتی را گرفته واز مقابل صندوقی بلورین حرکت می کنند وبرگه ها را داخل آن انداخته واز سالن خارج می شوند وبه قفل زردی می نگرند که دهانه صندوق را بر روی یک رنگینکمان بسته است
.
شامگاه صندوق همچون داماد روی شانه ها حمل شده وقفل برای شمارش برگه ها گشوده می شود
.
عجیب آن است که مردان مهم که مامور شمارش برگه ها هستنداز این کار خسته نمی شوند وکار خود را به سرعت انجام می دهند، چون رنگین کمان تنها یک رنگ یافته است: خاکستری غمگین...

 الصندوق

طوابیر طویلة واقفة أمام الباب منذ الصباح الباکر تتدافع بالمرافق والمناکب و یتصایح أصحابها و کأنهم فی یوم الحشر.
ثم یدخلون الواحد وراء الآخر إلى قاعة فسیحة ملأى بالرجال المهمین. یختارون أوراقا حمراء وصفراء وبیضاء وخضراء وزرقاء وبرتقالیة وبنفسجیة ووردیة ویمرون من أمام صندوق من البلور الشفاف، فیضعون الأوراق فی قلبه ویخرجون من باب القاعة وهم ینظرون إلى القفل الأصفر الذی یغلق فم الصندوق على قوس قزح.
فی المساء یرفع الصندوق کالعریس على الأکتاف ، ویفتح القفل لعد الأوراق .
والغریب فی الأمر أن الرجال المهمین المکلفین بفرز الأوراق لا تتعبهم العملیة ، فینجزون المهمة بیسر وسرعة لأن قوس قزح
صار ذا لون واحد ... لون رمادی کئیب...
در صورت نیاز به ترجمه حرفه ای برای زبان عربی یا فارسی حتما با ما تماس بگیرید .در ضمن می توانید علاوه بر استفاده از قیمتهای بسیار مناسب ما جهت ترجمه متون و ترجمه همزمان هر دو زبان عربی و فارسی ،میتوانید از خدمات مشاوره ما از طریق تلفن به شکل مجانی استفاده کنید. شماره تماس  ٠٩١٩۶٣٢٣٣۶٠و یا به این ایمیل نامه بنویسید  saeid.1000@gmail.com ما با کمال افتخار اماده کمک به شما هستیم/سعید
نویسنده : سعید ; ساعت ۱٠:٥۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٠/٩
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ داستان عربی و ترجمه فارسی آن

دَم أبی
قصة قصیرة جدا
خون پدرم سبد از دست کودک افتاد. قلب کودک بر روی آسفالت فرو افتاد .
سبد افتاد، سبدی که در آن یک بطری از شراب بود
.
مایع سرخ بر روی آسفالت روان شد
.
کودک یک لحظه هراسناک ایستاد، سپس بر روی زانو نشست وشیشه های بطری را جمع کرد
.
روی مایع کف سفیدی انباشته شد
.
مگس بر آن نشست
.
کودک سدی از خاک ساخت و مایع سرخ را پشت آن جمع کرد
.
کودک بر ساعدهاى خود قرار گرفت. بد نیست بدانید ساعدهاى او بسیار لاغر بود
.
کودک روی ساعدهاى خود شیشه های بطری را جمع کرد وروی هم نهاد وتلاش کرد تا مگر بطری تازه ای بسازد
.
چرا نمی تواند؟ اشکش جاری شد و روی آسفالت ریخت
.
با دست راستش سد دیگری ساخت، سپس با دست چپ وپس از آن با هر دو دست
.
کودک روی زانوهایش برخاست
.
صدا زد
:
به من بدهید(در حالی که نمی دانست چه می خواست ) تا در آن خون پدرم را جمع کنم
...
ونیز خون خودم را ...
دم أبی
سقطت السلة من ید الطفل . سقط قلب الطفل فوق الاسفلت
سقطت السلة . سلة بها قارورة خمر
جرى السائل الأحمر فوق الإسفلت .
وقف الطفل لحظة مرعوبا ، ثم وقع على رکبتیه یجمع زجاج القارورة .
تکثفت فوق السائل رغوة بیضاء .
وقع علیها الذباب .
بنى الطفل سدا من التراب جمع وراءه السائل الأحمر .
وقع الطفل على زندیه . لتذکیرکم ، زنداه نحیلان ، نحیلان جدا
وقع الطفل على زندیه یجمع زجاج القارورة . یرکبه فوق بعضه
یحاول صنع قارورة جدیدة . لم لا یحاول ؟
جرى دمه . جرى دمه فوق الاسفلت
بنى سدا آخر بکف یده الیمنى ، ثم الیسرى ، ثم الاثنتین .
قام الطفل على رکبتیه . نادى :
- أعطونی ( لم یدر ماذا یطلب ) . أجمع فیه دم أبی ...
ودمی .
در صورت نیاز به ترجمه حرفه ای برای زبان عربی یا فارسی حتما با ما تماس بگیرید .در ضمن می توانید علاوه بر استفاده از قیمتهای بسیار مناسب ما جهت ترجمه متون و ترجمه همزمان هر دو زبان عربی و فارسی ،میتوانید از خدمات مشاوره ما از طریق تلفن به شکل مجانی استفاده کنید. شماره تماس  ٠٩١٩۶٣٢٣٣۶٠و یا به این ایمیل نامه بنویسید  saeid.1000@gmail.com ما با کمال افتخار اماده کمک به شما هستیم/سعید
نویسنده : سعید ; ساعت ۱:۳٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٠/٩
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ مقایسه ای بین زبان عربی و فارسی/مقارنه بین العربیه و الفارسیه

 

اشاره : مقاله زیر را در یکی از سایتهای عربی دیدم و باتوجه به اینکه موضوع ان به مسأله تأثیرات دو زبان عربی و فارسی بر یکدیگر می باشد انرا برای شما عزیزان در اینجا منتشر کردم و به هیچ وجه به معنی تأیید یا رد کردن ان نمی باشم و قضاوت نهائی را بر عهده خوانندگان محترم می گذارم .

مقارنة لغویة بین العربیة و الفارسیة
لا بد لنا من الذکر بدایة أن التواصل بین الشعوب القاطنة فی فارس و الجریرة العربیة وبلاد الرافدین لم ینقطع أبدا منذ بدایة التاریخ بل أن التکامل بین جمیع القبائل القاطنة فیها کان کبیرا ، و انه قد اشتد و توثق بعد رسالة محمد ( ص) – أو ما یسمیه المؤرخین الحضارة الإسلامیة.

لقد نظر العدید من الباحثین إلى هذا التقارب من وجهتی نظر متطابقتین فی المضمون ، مختلفتین فی المبنى و التسمیة - فجاءت أبحاثهم تحوی العدید من الأدلة التی تدل على التقارب ، القسم الأول القدیم منها اعتبر أن اللغة العربیة اقترضت من الفارسیة ألکثیر و أن الفارسیة اقترضت من العربیة أکثر حتى بات من الصعب الحکم على مبتدأ الکلمات هل کان فارسی قدیم أم عربی قدیم ، و القسم الثانی الحدیث الذی یعتبر أن جمیع اللغات من سامیة وهندیة أوروبیة و حامیة هی فی الأصل لغة واحدة .


بین العربیة و الفارسیة

لا بد لنا من الذکر بدایة أن التواصل بین الشعوب القاطنة فی فارس و الجریرة العربیة وبلاد الرافدین لم ینقطع أبدا منذ بدایة التاریخ بل أن التکامل بین جمیع القبائل القاطنة فیها کان کبیرا ، و انه قد اشتد و توثق بعد رسالة محمد ( ص) – أو ما یسمیه المؤرخین الحضارة الإسلامیة.

لقد نظر العدید من الباحثین إلى هذا التقارب من وجهتی نظر متطابقتین فی المضمون ، مختلفتین فی المبنى و التسمیة - فجاءت أبحاثهم تحوی العدید من الأدلة التی تدل على التقارب ، القسم الأول القدیم منها اعتبر أن اللغة العربیة اقترضت من الفارسیة ألکثیر و أن الفارسیة اقترضت من العربیة أکثر حتى بات من الصعب الحکم على مبتدأ الکلمات هل کان فارسی قدیم أم عربی قدیم ، و القسم الثانی الحدیث الذی یعتبر أن جمیع اللغات من سامیة وهندیة أوروبیة و حامیة هی فی الأصل لغة واحدة .

لذلک جاء تسمیة المباحث فی هذا المقال تبعا لهذا التقییم قدیم و حدیث.

قبل أن نبدأ بعرض مقارن لحیثیات التقارب بین العربیة و الفارسیة لا بد لنا من أن نبحث فی معنى اسم فارس – ما هو أصله من أین أتى لنقیم على ذلک البناء المتین لمعنى الوجود الفارسی فی الاسم و اللغة.

مقارنة بین المباحث القدیمة و الحدیثة فی کلمة فارس :

من موسوعة وایکیبیدیا نقتطع : فارس هو الاسم التاریخی للمنطقة التی قامت علیها الإمبراطوریات والدول الفارسیة والتی تشکل الیوم إیران. تقع الإمبراطوریة الفارسیة شرق شبه الجزیرة العربیة. تأسست الإمبراطوریة الفارسیة عام 559 ق.م. بواسطة قورش.

التاریخ الإیرانی قبل الآریین

سکنت المنطقة عدة شعوب قبل مجیء الفرس الآریین إلیها. أهم تلک الشعوب:

حضارة عیلام هی واحدة من أول الحضارات فی المنطقة، ولا ینتمی شعبها إلى الشعوب الهندو-أوربیة، بل البعض یعتقد بأن أصولهم عربیة. وتتواجد فی إقلیم عربستان ومحافظة إیلام. استمرت الحضارة بین عامی 2700 قبل المیلاد و 539 قبل المیلاد. والعیلامیون شعب سامی اندمج لاحقاً مع بعض القبائل العربیة التی سکنت الاحواز.

المانیون أحد الشعوب القدیمة التی استوطنت الأراضی التی تعرف حالیا بأذربیجان الإیرانیة فی الفترة مابین القرن العاشر قبل المیلاد و القرن السابع قبل المیلاد. لم یکونوا من الشعوب الهندو-أوربیة. ویعتقد البعض أنهم یشکلون نواة شعب الأکراد.

من المباحث الحدیثة :

اسم فارس من الفرز و الفرق:

فارس – الفرز ، و الفرس – الفرسیین هم الفرزیین فی التاریخ ( مبحث حدیث )

بالمقارنة بین مشرق جزیرة العرب و مغربها نرى منطقتین أفریقیا تقع فی الفرق الغربی من جزیرة العرب ( الموطن الذی انطلق منه البشر و انتشروا فی الأرض ) أما فارس فإنها تقع فی الفرق الشرقی منها – و إذا کنا قد حللنا فی مقال سابق ( الجغرافیا و اللغة العربیة )

اسم أفریقیا من مصدر عربی وهو کلمة فرق ، فإن تسمیة الفرق الغربی لا بد وأن ینطبق علیها المثل عینه .

ونعود إلى عمق تاریخ البشر فنرى فی التوراة ، شعب ذکرته التوراة بأنه یشترک فی السکن مع الکنعانیین ( قنعان – یقطان ) و الحثیین ( حشیین – عدنان ) و الاموریین ( حمیر ) و الیبوسیین ( قحطان و یبوس – اثیوبیا ) - وهذا الشعب هو الفرزیین.

و نجد فی التوراة ، بالنص المعتمد من الیهود و المترجم إلى العربیة الآتی :

1. و قال الله أیضا لموسى هکذا تقول لبنی إسرائیل یهوه اله آبائکم اله إبراهیم و اله اسحق و اله یعقوب أرسلنی إلیکم هذا اسمی إلى الأبد و هذا ذکری إلى دور فدور

2. اذهب و اجمع شیوخ إسرائیل و قل لهم الرب اله آبائکم اله إبراهیم و اسحق و یعقوب ظهر لی قائلا إنی قد افتقدتکم و ما صنع بکم فی مصر

3. فقلت أصعدکم من مذلة مصر إلى ارض الکنعانیین و الحثیین و الاموریین و الفرزیین و الحویین و الیبوسیین إلى ارض تفیض لبنا و عسلا

4. فإذا سمعوا لقولک تدخل أنت و شیوخ بنی إسرائیل إلى ملک مصر و تقولون له الرب اله العبرانیین إلتقانا فالآن نمضی سفر ثلاثة أیام فی البریة و نذبح للرب إلهنا

و لقد حققت ذلک فی کتاب رحلات الأنبیاء فی جزیرة العرب مبینا أن موسى ذهب ببنی إسرائیل من مصر إلى جزیرة العرب عبر البحر الأحمر لیقیموا العید و یحجوا إلى بکة- مکة ، من هنا فإن الفرزیین الذین ورد ذکرهم فی التوراة هم ( الفارسین – الفرس ) الذین کغیرهم من سکان البلاد المجاورة للجزیرة العربیة کانوا یحجون إلیها فی المواسم ، فیستقر قسم منهم فیها ( لأسباب عدة )

ونستطیع أن نؤکد انطلاقا من هذا التحلیل أن کلمة فارس– من مصدر فرز حیث أن حرف الزین یقلب و یلطف إلى سین شأنه شأن کل الکلمات المنهیة بحرف السین فی العربیة وهناک عدد غیر قلیل من الکلمات العربیة – فردوس – سندس – قدموس – طوروس و عدد کبیر من المدن ، نابلس طرابلس طرسوس ترسیس ، وجمیعها منتهیة بحرف السین الذی هو فی الأصل لاحقة التعریف العربیة المخففة من (ذی) إلى س .

من هذا المنطلق یمکننا ان نقول ان اللغة الفرسیة القدیمة ( التی تعود الى عیلام و ربما ابعد من ذلک فی التاریخ ) هی عربیة فی منشأها و تطورها فی جمیع مراحلها ، مما یجعل الفارسیة أیضا نموذج عن تطور معین للعربیة فی اتجاه الشرق کله. إن هذا التحلیل الحدیث للعلاقة بین العربیة و فارس من حیث الجغرافیا و التسمیة ، یقابله التحلیل التقلیدی القدیم الذی لا بد من عرضه لکی ندخله فی المقارنة فی النهایة وأترک للقارئ الحکم .

نبذة عن اللغة الفارسیة :اللغة الفارسیة هی لغة هندو اوروبیة، یتحدث بها فی إیران وطاجکستان وافغانستان وفی بعض المناطق فی الهند و باکستان . تکتب بالخط العربی بإضافة 4 حروف: گ، پ، ژ، چ . و یسمیها بعض متکلمی اللغة الفارسیة بالفارسیة الدریة ( فارسى درى ) فی أفغانستان کما تسمى بالتاجیکیة (فی تاجکستان)، أثرت اللغة الفارسیة على بعض اللغات مثل: الترکیة العثمانیة والأوردو، و اللغة العربیة کما تأثرت بشکل کبیر باللغة العربیة .

اللغات الإیرانیة القدیمة

وهی اللغات التی سادت فی المرحلة الأولى من تاریخ اللغة الفارسیة و ذلک منذ بدایة نشأتها حتى القرنین الرابع و الثالث قبل المیلاد و من بینها اللغة الفارسیة القدیمة وهی اللغة المحکیة و الرسمیة فی عهد الملوک الاخمینیین و قد کتبت بالخط المسماری حفظت بعض النقوش المسطرة بهذه اللغة فی کتابات داریوش الکبیر على صخور ( بیستون) و فی غیرها من الاثار المعروفة و جمیعها نقشت بالخط المسماری السومری…اضافة لهذه اللغة فقد ساد فی هذه المرحلة ما یسمى باللغة الابستاقیة و هی اللغة التی کتب بها الابستاق (اوستا) کتاب زردشت المقدس لدى الزردشتیین وهو الأثر الوحید الذی بقی مکتوبا بهذه اللغة.

یقول الباحث الإیرانی یوسف عزیزی: "ازدهرت اللغة الفارسیة وترعرعت فی أحضان الأبجدیة العربیة بعد الفتح الإسلامی لإیران. وقدمت شعراء ومتصوفین ومفکرین عظاماً، خلافاً لما قبل الاسلام حیث لم تقدم اللغة البهلویة ـوهی لغة البلاط عند الأکاسرةـ أی اسم بارز فی مختلف مجالات المعروفة وخاصة والأدب. و یبدو ان اللغة الفارسیة استعارت من اللغة العربیة الکثیر من تراکیبها و مفراداتها و لاحقا استفادت من اللغة المغولیة عند سیطرة الإمبراطوریة المغولیة و من ثم الترکیة .

بالمقابل دخلت العربیة العدید من المفردات العربیة خاصة تلک المتعلقة بالتنظیمات الإداریة التی اقتبست عن الفرس. ویضیف الباحث الإیرانی یوسف عزیزی: "لقد أثرت الثقافة العربیة فی الثقافة الفارسیة، عبر العصور. وکان للأدب العربی تحدیدا، تأثیر مهم فی الادب الفارسی کما وکان للغة العربیة أیضا، دور فی إغناء اللغة الفارسیة بالمفردات المتعددة. فهناک نحو 60% من اللغة الفارسیة مفردات عربیة، أو عربیة الجذور. و یمکن القول أن تأثیر اللغة العربیة فی اللغة الفارسیة، یشبه تأثیر اللغة الرومانیة فی اللغة اللاتینیة. و کونی باحثا فی الادب الفارسی، وفی الادب العربی، باستطاعتی القول ان الادب الفارسی لم یکن له وجود بارز قبل الاسلام، وقد أصبح له هذا الوجود، وهذا البروز بعد الاسلام، فنتیجة لتمازج الثقافتین الفارسیة و العربیة، الذی انتج عندنا شعراء و مفکرین وأدباء کبارا، مثل حافظ الشیرازی و سعدی الشیرازی و ناصر خسرو البلخی وفی مجال الفلسفة الملا صدرا و ابن سینا و الفارابی و الغزالی.

و یبدی ادی شیر (رئیس اساقفه الکنائس الکلدانیه) فی کتابه «الالفاظ الفارسیه المعربه» دهشته لنفوذ الفارسیه الی هذ الحد فی اللغه العربیه، رغم ان الفارسیه من فصیله اللغات الآریه، فی حین لم تؤثر فی العربیه لغات سامیه من فصیله العربیه نفسها کالسریانیه و الرومیه و القبطیه و الحبشیه. و الارتباط اللغوی کما نعرف بین اللغات ذات الاصل الواحد اسهل من اللغات ذات الاصول البعیده [1].

و لیس هناک من سبب مقنع لتفسیر هذه الظاهره سوی ان الاسلام قد قارب بین اللغتین و عمل علی احداث هذ التأثیر المتبادل العجیب. [2]

ونستنبط من دراسه الکتب العربیه و الفارسیه ان بعض المفردات الفارسیه قد دخل العربیه قبل الاسلام بمئات السنین، لکن یصعب تشخیص هذه المفردات و ذلک للتغییرات الکبیره التی طرأت علی الفارسیه. و کمثال علی صعوبه ذلک التشخیص یضرب بهرام فره وشی استاذ اللغات القدیمه فی جامعه طهران مثالاً علی ذلک (14) فیقول ان کلمه «ناهد» التی تعنی الیوم بالعربیه الفتاه الکاعب، نجدها تعطی المعنی نفسه فی کتاب الایرانیین القدماء ای «الافستا»،

فهل یعنی هذا ان العرب قد اخذوها عن الفارسیه، ام الفرس اخذوها عن العربیه؟

على هذا المنوال درج الباحثون فی الخوض بالعلاقة بین اللغة العربیة و الفارسیة عبر العصور ، متحیرین فی العدید من الکلمات هل اخذها العرب عن الفرس أم ان الفرس اخذوها عن العرب.

حتى وصلنا الى العصر الحدیث حین بدأ ت فی البحث عن الحقیقة بالنظر الى هذا الموضوع و غیره من التداخل بین اللغات من زاویة حادة و بافق اوسع .

فبعد الدراسات المستفیضة التی اثبتت أن اللغات الهندیة الاوروبیة – و السامیة و الحامیة و غیرها هی فی الاصل تنتمی الى لغة واحدة تظهر جلیة فی مفردات کل تلک اللغات من تمازج و تماثل حتى فی الضمائر

ولو علمنا أن ( I , Ieo , Ya , Je ) هی فی الاصل ضمیر عربی هو إیای و أن رفض – ( تلفظ رفظ ) لتبین لنا أن Refuse ایضا تنتمی إلى لغة واحدة قدیمة فی الاصل مشترکة بین جمیع هذه اللغات .

و إن کان ما یبرره الباحثون من دخول الکلمات العربیة الى عدد کبیر من اللغات ، منها الفارسیة ، بإنتشار الإسلام بینها ، إلآ أن بعض المفردات تجعلنا نقف مشدوهین أمامها – لا نستطیع أن نجزم الى أی لغة تنتمی هذه المفردة فی الأصل.

من هذه المفردات کلمة ، سراط – صراط التی هی کلمات Strade Straight, Street , Strada فی لغات أخرى ، و کلمة ستان التی شرحتها فی مقال سابق و التی هی اختصار لکلمة إستیطان ، و التی اصبحت Estate , State الت تعنی الوطن و المقاطعة

ومنها کلمة قسطاس ( قسطا ذی ) – ذی القسط التی نراها فی Justice , Just واصل کل هذه الکلمات بعد ان بینا تکوینها هو العربیة القدیمة.

من هذا المنطلق سوف احاول ان اسرد بعض المفردات المشترکة بین الفارسیة و العربیة بالرغم من أن 60 % من الفارسیة الحدیثة ( عربیة واضحة ) فإن الـ 40 % الباقیة منها یمکن إرجاعها الى العربیة بعد شرح و تصرف ، معزیا ذلک الى لغة مشترکة بینها فی عمق التاریخ – هذه اللغة على التحقیق هی العربیة القدیمة ، نظرا لأننا إن تمحصنا فی تاریخ کل من اللغتین الفارسیة و العربیة لتبین لنا أن الفارسیة قد تبدلت کثیرا ( وهی تنتقی من العربیة القدیمة ما یلائمها ) بینما العربیة حافظت على مبناها الذی یعود الى 1900 ق. م. على اقل تقدیر ( کما بین ذلک انیس فریحة فی کتابة اساطیر اوغاریت ، والذی اعتمد على النصوص الموجودة فی مکتشفات أوغاریت من الالواح الحجریة).

المبحث الأخیر: هل صحیح ؟ ما یقوله اللغویون فی تحدید فارسیة الألفاظ العربیة تبعا لترتیب الحروف ؟ و سوف أصحح بین القوسین

وابین بطلان هذه المقولة التی یقولون فیها :

تمتاز المفردات العربیة عاده ببعض الخصائص التی یمکن من خلالها تشخیص المفردات الفارسیة المعربة إلی حد ما، ومنها:

فی مفرده عربیه واحده:

لا یأتی حرف الـ (ج) و حرف الـ (ق) معاً. ( وحرف الجیم هو حرف متبدل فی جمیع العائلات اللغویة إما إلى ی و إما إلى ق – و لا تصح هذه المقولة على اللهجات العربیة )

لا یأتی حرف الـ (ص) مع حرف الـ (ج). ( راجع سابقا)

لا یأتی حرف الـ (ط) و حرف الـ (ج) الا اذا کانت المفرده اسماً لشخص او موضع. ( راجع سابقا)

لا یأتی حرف الـ (ن) بعد حرف الـ (ز). ( مزن و مازن - أأنتم أنزلتموه من المزن )

لا یأتی حرف الـ (ز) بعد حرف الـ (د) او الـ (ب) او الـ (س) او الـ (ت). ( و المقصود بها مهندز – و مهندس و فردس و قابس و سندس )

لا یرد حرفان متشابهان بینهما الف. ( باب - دجاج – شاش – زقاق – زجاج – مداد – مساس – إمام -)

مما سبق نفهم ان المفرده العربیه اذا وجدت فیها احدی الخصائص اعلاه، فهی معربه و لیست اصیله

فهل احد یستطیع أن یجزم بالأدلة القاطعة أن الکلمات التی وضعت ضمن الأقواس لیست عربیة ؟

والأمر الثانی الذی لا بد من اللفت إلیه وهو ان الحروف إنما هی رسم الألفاظ ، و اللفظ متغیر من قریة إلى أخرى حتى فی اللغة الواحدة ، فاعتمادنا على مقولة ترتیب الحروف لا معنى له إطلاقا فی علم اللغات المقارن لأن المقارنات أصلها فی اللفظ .

و بخلاصة هذا البحث استخلص ان اللغة الفارسیة القدیمة و الحدیثة لا تختلف عن غیرها من لغات العالم ، و أنها تطور متعدد المراحل للغة العربیة القدیمة و الکلمات الموجودة فیها هی إما عربیة على التحقیق و إما عربیة بعد تدقیق.

لقد وضعت جدولا فی ملف وورد لبعض الکلمات لتسلیط الضوء على الطریقة التی إعتمدها الباحثون للاستدلال على فارسیة الکلمات - بعد تفکیک رموزها و اعادتها الى أکثر من کلمة فارسة - هذا الملقف یوجد ربطا.


المراجع :

التأثیر المتبادل بین الفارسیة و العربیة – عبد الرحمن العلوی


http://www.diwanalarab.com/spip.php?article13329
در صورت نیاز به ترجمه حرفه ای برای زبان عربی یا فارسی حتما با ما تماس بگیرید .در ضمن می توانید علاوه بر استفاده از قیمتهای بسیار مناسب ما جهت ترجمه متون و ترجمه همزمان هر دو زبان عربی و فارسی ،میتوانید از خدمات مشاوره ما از طریق تلفن به شکل مجانی استفاده کنید. شماره تماس  ٠٩١٩۶٣٢٣٣۶٠و یا به این ایمیل نامه بنویسید  saeid.1000@gmail.com ما با کمال افتخار اماده کمک به شما هستیم/سعید
نویسنده : سعید ; ساعت ۱٢:۱٢ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٠/٩
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ چند ضرب المثل عربی و معادل فارسی آنها

هذا بعض ما قمت بمقارنته من الامثال
یأکل مع الذئب و یزمر مع الراعی.(خاص) هم آش معاویه را می خورد هم پشت سر علی نماز می خواند.ـ به تازی می گوید بگیر به آهو می گوید بدو.ـ با گرگ دنبه خوردن و با چوپان گریستن . ـ شریک دزد و رفیق قافله ـ دو دستماله می رقصد . ـ بوجار لنجان است از هر طرف باد بیاید بادش می دهد . (م)
هدنة علی دخن . (عب) آتش زیر خاکستر.(م) ـ گرگ آشتی
نحن على صیحة الحبلى.(تمث،مج) سر گنده اش زیر لحاف است.ـ این رشته سر دراز دارد.ـ گاو هنوز به چرم اندر است.(م)
من ینکح الحسناء یعطِ مهرها .(تمث,مج,جم,نها)یضرب للمصانعة بالمال. هر که طاووس خواهد جور هندوستان کشد.(م)
من یعالج مالَک غیرُک یسأم. (مج) کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من .(م)
من یسرق بیضة یسرق جملا . (جو) تخم دزد شتر دزد می شود . ـ هر که دانگی بدزدد از دیناری نترسد .(م)
من قصرت یده مد لسانه .(جو) هر که با شات و شوت است چیزی بارش نیست.(م)
من استحی من ابنة عمه لم یولد ولد منها .(جو) نعمت روی زمین قسمت پررویان است / خون دل می خورد هرکس حیایی دارد.(م)
المرء مفتون بشعره و ولده. هر کسی بر شعر و بر فرزند خویش مفتون بود / گر چه ان فرزند زشت و آن شعر نا موزون بود .
الکلب لا یعض اذن اخیه. (جو) سگ سگ را ندرد. ـ چاقو دسته خودش را نمی برد. ـ اسب و استر به هم لگد نمی زنند .
در صورت نیاز به ترجمه حرفه ای برای زبان عربی یا فارسی حتما با ما تماس بگیرید .در ضمن می توانید علاوه بر استفاده از قیمتهای بسیار مناسب ما جهت ترجمه متون و ترجمه همزمان هر دو زبان عربی و فارسی ،میتوانید از خدمات مشاوره ما از طریق تلفن به شکل مجانی استفاده کنید. شماره تماس  ٠٩١٩۶٣٢٣٣۶٠و یا به این ایمیل نامه بنویسید  saeid.1000@gmail.com ما با کمال افتخار اماده کمک به شما هستیم/سعید
نویسنده : سعید ; ساعت ۱٢:٠٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٠/٩
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ از اینجا می توانید فرهنگ لغت عربی به فارسی و فارسی به عربی را دانلود کنید

با سلام به شما دوستان عزیز

بدون شک اگر مترجم یا دانشجوی زبان و ادبیات عربی یا فارسی هستید،حتما یک فرهنگ لغت جهت ترجمه باید داشته باشید. ادرس زیر را برای شما عزیزان جهت دانلود یک نرم افزار ( فرهنگ لغت فارسی به عربی و عربی به فارسی) می توانید از آن استفاده کنید.البته من دانلود این برنامه را تا اخر دنبال نکردم .

http://www.4shared.com/file/75457383/943734ff/alqamous_arabic_persian__farsi_arabic_dictionary.html

امید وارم که بتوانید از ان استفاده کنید.

 در صورت نیاز به ترجمه حرفه ای برای زبان عربی یا فارسی حتما با ما تماس بگیرید .در ضمن می توانید علاوه بر استفاده از قیمتهای بسیار مناسب ما جهت ترجمه متون و ترجمه همزمان هر دو زبان عربی و فارسی ،میتوانید از خدمات مشاوره ما از طریق تلفن به شکل مجانی استفاده کنید. شماره تماس  ٠٩١٩۶٣٢٣٣۶٠و یا به این ایمیل نامه بنویسید  saeid.1000@gmail.com ما با کمال افتخار اماده کمک به شما هستیم/سعید

نویسنده : سعید ; ساعت ٩:٢٩ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٧/۱٠/۸
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ زندگی نامه و اشعار محمود درویش شاعر معروف و بین المللی به زبانهای فارسی عربی و

 

محمود درویش

 

 ا شار ه:
این  مطلب نشان‌گر وضعیت  محمود درویش تا پایان جولای سال 2003  است. image001.jpg


محمود درویش در سال 1941 در البروه روستای شرقی عکا در یک خانواده‌ی سنی مذهب متولد شد. در سال 1948پس از اشغال فلسطین به وسیله‌ی صهیونیست‌ها،  و زمانی  که ساختمان‌های صهیونیست‌ها بر ویرانه‌های البروه ساخته شد خانواده‌اش مجبور به  مهاجرت شد و تجربه آوارگی تأثیرات عمیقی بر زندگی‌اش گذاشت. درویش پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان به حیفا مهاجرت کرد. در سال 1970 به مدت یک سال تحصیلاتش را در دانشگاهی در مسکوی شوروی سابق پی گرفت و سپس به قاهره مهاجرت کرد.
 
 مقارن این ایام به عنوان شاعر، مدتی را در حبس خانگی به سر برد بعد‌ها فعالیت‌های سیاسی‌اش را پی گرفت و آشکارا به ارائه‌ی اشعار اعتراضی‌اش پرداخت. از آثارش می توان به  کتاب‌های زیر اشاره کرد :
‘گنجشک‌های بی بال ( 1960)


 برگ‌های زیتون ( 1964)
 
عاشقی از فلسطین ( 1966) 


 تخت بیگانه 1999
 
دیوان‌های  محمود درویش
 


 
دیواریه 2000 
 


موقعیت محاصره (2002)
 


درویش تاکنون جایزه‌ی ابن سینا، جایزة‌ صلحِ لنین ، جایزه لوتس از انجمن نویسندگان افریقا-آسیایی، جایزه‌ی هنر‌های حماسی فرانس و مدالِ آثارِ ادبی و جایزه آزادی فرهنگی از بنیاد لنان و جایزه صلح استالین شوروی سابق را به خود اختصاص داده است. همین اواخر نیز (نوامبر 2003) جایزه‌ی ناظم‌ حکمت به او تعلق گرفته است.
 
 او به عنوان سردبیر ماهنامه‌ی انجمن آزادی فلسطین و گرداننده مرکز تحقیقات فلسطینی به کار مشغول بوده و در سال 1987 به کمیته‌ی هیئت اجرائی جنبش فتح ملحق می‌شود اما شش سال بعد در سال 1993 در اعتراض به موافقت‌نامه صلح اسلو از این سازمان کناره می‌گیرد.


 
 به  خاطر  همین  موافقت نامه بود  که جایزه صلح نوبلِ  سالِ 1994 ، به یاسر عرفات و  شیمون پرز و اسحاق رابین تعلق  گرفت. بسیاری از شعر‌های حماسی‌اش  به شکل سرود‌های عمومی و آواز‌های محبوب درآمده‌اند. اغلب آثارش در مورد سرنوشت وطنش است. او از مفردات ساده  و تصاویر واضح استفاده می‌کند
مثلاً زخم دهان گشوده  ( زخمی که می‌جنگد) خون ( ما ناممان را با بخار خون خواهیم نوشت ) سنگ‌ ( کلمات من سنگ بودند )


 
درویش، اغلب مخاطب خود را با خشم و دادخواهی و با لحنی پیامبرگونه مورد خطاب قرار می‌دهد:
" خواهر!
اشک‌هایی در گلویم
و آتشی است در چشم‌هایم
من آزادم
همه کسانی که مردند
 همه کسانی که خواهند مرد
روزی مرا در آغوش می‌گیرند
 و از من سلاحی ساخته خواهد شد
در سال 1961 فعالیتش را به عنوان روزنامه‌نگار آغاز کرده و تا مدتی روزنامه الاتحاد را سردبیری کرد. در سال 1971 فلسطین اشغالی را ترک گفته و به بیروت عزیمت کرد تا برای  جنبش فتح کار کند. او به عنوان سردبیر  مجله ماهانه شئون فلسطینیة  و  سردبیر ارشد گاهنامه فرهنگی ادبی الکرمل  چندی به  کار مشغول بوده است. وقتی اسرائیل در سال 1982 به لبنان یورش برد و  جنبش فتح مرکز فرماندهی اش را از آنجا انتقال داد محمود درویش به قبرس نقل مکان کرد.
 
در  مارس 2000 وزیر آموزش  و پرورش اسرائیل پس از  ضمیمه  کردن آثار  محمود درویش در  کتاب‌های درسی، دولت ایهود باراک را با بحران  جدی روبرو ساخت.
درویش سرودن را از زمانی که در مدرسه در حال تحصیل بود شروع کرده بود و نخستین مجموعه ‌آثارش  در سال 1960 منتشر شد یعنی زمانی که تنها نوزده سال داشت. با دومین مجموعه‌اش برگ‌های زیتون   (اوراق الزیتون)  1964 به عنوان یکی از شاعران پیشرو شعر مقاومت شناخته شد. اشعارش دارای دو  موضوع عمده  و  کلی است: عشق  و سیاست.
 
به تدریج  عشقِ  مجازی آثارش، تبدیل به اتحاد خلل ناپذیر میان شاعر و وطنش شد. در  قسمتی از  کتاب «عاشقی از  فلسطین» می‌خوانیم:
چشم‌ها  و خال‌های روی دستش فلسطینی‌اند
نامش فلسطینی است
رؤیاها و اندوهش فلسطینی است 
دستمال سرش فلسطینی است
جسمش و قدم‌هایش فلسطینی است
کلماتش و  سکوتش  فلسطینی است 
صدایش فلسطینی است
و تولد و مرگش
 در قصیدة بیروتِ  او ( 1982) با مطلع بیروت یا بیروت و  قصیده‌ی  مدیح الظل العالیِ ( 1983) ،
 
  به  مقاومت فلسطینی  و  محاصره بیروت در طول تابستان 1982 از سوی نیرو‌های اسرائیلی پرداخته شده است. بیروت ‌ از 13 جوئن تا 12 آگوست کاملاً‌ بمباران شد و  پارتیزان‌های جنبش فتح را  مجبور  کرد  که به  خارج شهر نقل  مکان  کنند.
درویش در  کتابِ  حافظه‌ای برای فراموشی (ذاکرة للنسیان(  
به این  موضوع پرداخته است این  کتاب در سال 1995 با  عنوان Memory for Forgetfulness 
 


در انگلستان  منتشر شد.
در سال 1988 با شعری در  کتاب  عابرون فی  کلام عابر
  اسرائیلی‌ها را بر آشفت و اسرائیلی‌ها آن را فراخوانی برای نابودی و انهدام قوم یهود قلمداد کردند محمود درویش در آن شعر خطاب به اسرائیلی‌ها گفته بود:
 بروید
زندگی کنید هر جا دوست دارید
اما بین ما نباشید
بروید
بمیرید هر جا دوست دارید
اما بین ما نمیرید
درویش بعد‌ها خودش هم پذیرفته بود که زبان این شعرش خشن و نوعی دعوت به جنگ بوده است
در سال 1990   مارسل  خلیفه  موسیقی‌دان  مشهور  در دادگاه بیروت  متهم شد  که به  مقدسات توهین  کرده است این اتهام او بر می‌گشت به  سرود او  با  عنوان  «من یوسف هستم» که بر یکی از شعر‌های  محمود درویش متکی و از یکی از سوره‌های قرآن اقتباس شده بود. در این شعر درویش  خودش را در درد یوسف که مغضوب برادرانش قرار گرفته بود سهیم می‌داند:
آه پدر من !
من یوسف هستم
آه پدر !
برادرانم
نه مرا دوست دارند
نه می‌خواهند که بین‌شان باشم
درویش همچنین   از  مراثی اشعیا و  ارمیای  نبی ( بخش‌هایی از  انجیل) و کتب  عهد  عتیق نظیر تورات  الهام گرفته است. 
او در کشور‌های مختلفی نظیر لبنان، قبرس، تونس، اردن و فرانسه آواره بوده و در سال 1996 پس از 26سال تبعید به فلسطین اشغالی بر‌می‌گردد و از شهرش دیدن می‌کند سپس در رام الله که مرکز فرماندهی یاسر عرفات است ساکن می‌شود، شهری که در سال 2002 به عرصه‌ی کشاکش‌های زیادی تبدیل شد.
 محمود درویش سازش را رؤیایی بیش  نمی‌داند:
صلح رؤیاست
صلح خوابی است که خارج از خواب متولد شده است
دریا در خیابان‌ها قدم  می‌زند
دریا از پنجره‌ها و شاخه‌های درختان خشک آویزان است
دریا از آسمان فرو می‌افتد
 و به اتاق می‌آید
آبی، سفید ،کف‌کرده و موج‌دار
من دریا را دوست ندارم
چرا  که در آن  ساحل  و کبوتری نمی‌بینم
من در دریا هیچ چیز به جز دریا نمی‌بینم
 از کتابِ‌(حافظه ای برای فراموشی)
 
 محمود درویش در  حال اهدای کتاب  «موقعیت محاصره» به انتفاضه


کتابشناسی:


شعر:
 
عصافیر بلا أجنحة "  (1960)
أوراق الزیتون "  (1964)
عاشق من فلسطین "  (1966)
آخر اللیل "  (1967)
یومیات جرح فلسطینی (1969)
العصافیر تموت فی الجلیل "  (1969)
"حبیبتی تنهض من نومها "  (1970)
أحبک أولا أحبک "  (1972)
محاولة رقم 7 "  (1974)
تلک صورتها، وهذا انتحار العاشق "  (1975)
احمد الزعتر (1976)
أعراس "  (1977)
النشید الجسدی"، (بالاشتراک)1980
صباح الخیر یا ماجد - لجنة تخلید الشهید القائد ماجد أبو شرار  (1981)
قصیدة بیروت (1982)
مدیح الظل العالی "  (1983)
حصار لمدائح البحر "  (1984)
هی أغنیة، هی أغنیة "  (1986)
ورد أقل "  (1987)
مأساة النرجس، ملهاة الفضة "  (1989)
أرى ما أرید "  (1990)
أحد عشر کوکباً  "  (1992)
الأعمال الشعریة الکاملة (جزآن)   (1994)
لماذا ترکت الحصان وحیداً "  (1995)
Psalms, 1995 (trans. by Ben Bennani)
سریر الغریبة " (1999)
Then Palestine, 1999 (with Larry Towell, photographer, and Rene Backmann)
جداریة محمود درویش  (2000)
The Adam of Two Edens: Selected Poems, 2001
حالة حصار  (2002)


نثر:


شیء عن الوطن
وداعاً أیتها الحرب، وداعاً أیها السلام
یومیات الحزن العادی  (1976)
Memory for Forgetfulness: August, Beirut, 1982, 1995
ذاکرة للنسیان  (1987)
فی وصف حالتنا : مقالات مختارة ، 1975 _ 1985 (1987)
عابرون فی کلام عابر  (1991)
الرسائل ( بالاشتراک مع سمیح القاسم ) (1990)
المختلف الحقیقی  (1990)


با  هم شعر‌هایی از  او می‌خوانیم:


محمود درویش
ترجمه  هادی  محمدزاده
ترجمه به انگلیسی عمر  خدر 


محمد


چون پرنده‌ای هراسان از دوزخِ آسمان،


MOHAMED.jpg



 در آغوشِ پدر پناه می‌گیرد
پدر! مگذار به آسمان پرواز  کنم
بال‌هایم تاب باد ندارند
و  نور‌ها کدرند
+++
محمد،
می‌خواهد به  خانه برگردد
بی  دوچرخه
بی  پیرهنی نو
در آرزوی  نیمکت  مدرسه
 و دفتر مشق‌هایش است 
 پدر! مرا به  خانه‌امان ببر 
تا مشق‌هایم را بنویسم
و آهسته آهسته
 روی ساحل دریا 
و زیر سایه‌های  درختان ‌  نخل
زندگی  کنم
این  که چیز زیادی نیست
این  که چیز زیادی  نیست
+++
محمد،
در  مقابل دشمن
نه سنگ  و  نه  نارنجکِ ستاره‌ایش در مشت 
نمی‌خواهد به سمت دیوار سر بچرخاند که روی آن بنویسد
«آزادی‌ام  هرگز نخواهد مرد»
چرا  که آزادی‌ای ندارد  که از آن دفاع  کند
برای  کبوتر پیکاسو هم افقی  و چشم اندازی باقی نمانده است
می‌رود که از  نو متولد شود
متولد شود  در  نامی  که لعنت یک اسم را یدک می‌کشد
چند بار از  خودش  متولد  خواهد شد؟
کودکی  که وطنیش نیست؟  کودکی  که ‌ کودکی را تجربه نکرده است ؟
کجا بخوابد اگر  خواب درربایدش ؟ که  زمین زخم است .
+++
محمد،
می‌داند  که مرگِ  ناگزیر
  به  کامش در‌خواهد  کشید  
با این وجود به یاد می‌آورد،
که پلنگی را  در  تلویزیون  دیده  است
پلنگی ژیان
که  می‌خواهد بچه‌ آهوی شیرخواره‌ای را به  کام  درکشد
اما  چون نزدیک می‌شود
 و بوی شیر به  مشامش می‌رسد  حمله نمی‌کند
چرا  که شیر رام می‌کند وحوش بیابان را
زین‌رو
پسر می‌گرید و با  خویش فکر می‌کند:
«جان به در خواهم برد»
مادرم  زندگی‌ام را در صندوقی نهان  کرده است
نجات خواهم یافت  و شهادت  خواهم داد
+++
محمد،
فرشته ایست تنها
در دو قدمیِ شکارچیِ  خونسردش
یک ساعت است
 دوربین عکاسی
روی  حرکاتِ پسر  که صورت روشنش با سایه‌اش یکی شده است
 زوم  کرده است
قلبش  چون سیب می‌درخشد
 و انگشتانش  چون ده شمعِ روشن
 و شبنم‌ها روی شلوارش  چشمک می‌زنند
  صیادش لحظه‌ای می‌توانست اندیشه  کند  و به  خود بگوید:
رهایش می‌کنم
تا زمانی  که بتواند فلسطینش را بدون  غلط هجی  کند
اکنون به  مسئولیت  خود رهاش می‌کنم
 و فردا اگر طغیان  کرد  خواهمش  کشت!
+++
محمد،
این  مسیح  کوچک
به  خواب در می‌غلتد   و  رؤیاهاش را
در سیمای  تندیسی ساخته از  مس
 و شاخه‌ی زیتون
 و روح ملتی  متجدّد
دنبال  می‌کند
+++
محمد  خونی است فراتر
از آنچه پیامبران
به آن نیاز دارند  و در  جستجویش  هستند
پس به سدره ‌المنتهی  بَر شو  محمد!



محـمــد
النص الأصلی لمحمود درویش
 
مُحمَّدْ،
یُعَشِّشُ فی حِضن والده طائراً خائفاً
مِنْ جحیم السماء: احمنی یا أبی
مِنْ الطَیران إلى فوق! إنَّ جناحی
صغیر على الریحِ... والضوء أسْوَدْ
* *
مُحمَّدْ،
یریدُ الرجوعَ إلى البیت، مِنْ
دون دَرَّاجة... أو قمیص جدید
یریدُ الذهابَ إلى المقعد المدرسیِّ...
الى دَفتر الصَرْف والنَحْو: خُذنی
الى بَیْتنا، یا أبی، کی أُعدَّ دُرُوسی
وأکملَ عمری رُوَیْداً رویداً...
على شاطئ البحر، تحتَ النخیلِ
ولا شیء أبْعدَ، لا شیء أبعَدْ
* *
مُحمَّدْ،
یُواجهُ جیشاً، بلا حَجر أو شظایا
کواکب، لم یَنتبه للجدار لیکتُبَ: "حُریتی
لن تموت". فلیستْ لَهْ، بَعدُ، حُریَّة
لیدافع  عنها. ولا أفُق لحمامة بابلو
بیکاسو. وما زال یُولَدُ، ما زال
یُولدَ فی اسم یُحمِّله لَعْنة الإسم. کمْ
مرةً سوف یُولدُ من نفسه وَلداً
ناقصاً بَلداً... ناقصاً موعداً للطفولة؟
أین سیحلَمُ لو جاءهُُ الحلمُ...
والأرضُ جُرْح... ومَعْبدْ؟
* *
مُحمَّدْ،
یرى موتَهُ قادِماً لا محالةَ. لکنَّهُ
یتذکرُ فهداً رآهُ على شاشةِ التلفزیون،
فهداً قویاً یُحاصرُ ظبیاً رضیعاً.
وحینَ
دنا مِنهُ شمَّ الحلیبَ،
فلم یفترِسهُ.
کأنَّ الحلیبَ یُروِّضُ وحشَ الفلاةِ.
اذن، سوفَ انجو - یقول الصبیُّ -
ویبکی: فإنَّ حیاتی هُناک مخبأة
فی خزانةِ أمی، سأنجو... واشهدْ.
* *
مُحمَّدْ،
ملاک فقیر على قاب قوسینِ مِنْ
بندقیةِ صیَّادِه البارِدِ الدمِ.
من
ساعة ترصدُ الکامیرا حرکاتِ الصبی
الذی یتوحَّدُ فی ظلِّه
وجهُهُ، کالضُحى، واضح
قلبُه، مثل تُفاحة، واضح
وأصابعُه العَشْرُ، کالشمع، واضحة
والندى فوق سرواله واضح...
کان فی وسع صیَّادهِ أن یُفکِّر بالأمرِ
ثانیةً، ویقولَ : سـأترکُهُ ریثما یتهجَّى
فلسطینهُ دون ما خطأ...
سوف أترکُهُ الآن رَهْنَ ضمیری
وأقتلُه، فی غد، عندما یتمرَّدْ!
* *
مُحمَّدْ،
یَسُوع صغیر ینامُ ویحلمُ فی
قَلْب أیقونة
صُنِعتْ من نحاس
ومن غُصْن زیتونة
ومن روح شعب تجدَّدْ
* *
مُحمَّدْ،
دَم زادَ عن حاجةِ الأنبیاءِ
إلى ما یُریدون، فاصْعَدْ
الى سِدرة المُنْتَهى
یا مُحمَّدْ!



محمود درویش


MOHAMED
Translated into English by Amr Khadr *


 


Mohamed,
nestles in the bosom of his father, a bird afraid
of the infernal sky: father protect me
from the upward flight! My wing is
slight for the wind … and the light is black


 


Mohamed,
wants to return home, with no
bicycle ... or shirt
yearns for the school bench …
the notebook of grammar and conjugation, take me
to our home, father, to prepare for my lessons
to continue being, little by little …
on the seashore, under the palms …
and nothing further, nothing further


 


Mohamed,
faces an army, with no stone or shrapnel
of stars, does not notice the wall to write: my freedom
will not die, for he has no freedom yet
to defend. No perspective for the dove of Pablo
Picasso. He continues to be born, continues
to be born in a name bearing him the curse of the name. How
many times will his self give birth to a child
with no home ... with no time for childhood?
Where will he dream if the dream would come …
and land is a wound ... and a temple?


 


Mohamed,
sees his inescapable death approaching. But then
remembers, a leopard he has seen on the TV screen,
a fierce one besieging a suckling fawn. When it
came near and smelt the milk, it would not pounce.
As if the milk tames the wild beast.
Hence, I will survive - says the boy -
and weeps: for my life is there hidden
in my mother's chest. I will survive ... and witness


 


Mohamed,
a destitute angel, within a stone's throw from
the gun of his cold blooded hunter. For
an hour the camera traces the movements of the boy
who is merging with his shadow:
his face, clear, like dawn
his heart, clear, like an apple
his ten fingers, clear, like candles
the dew clear on his trousers …
His hunter could have reflected
twice, and say: I will spare him till when he spells
his Palestine without mistakes ...
I will spare him now subject to my conscience
and kill him the day he rebels!


 


Mohamed,
an infant Jesus, sleeps and dreams in
the heart of an icon
made of copper
an olive branch
and the soul of a people reed



Mohamed,
blood beyond the need of the prophets
for what they seek, so ascend
to the Ultimate Tree
Mohamed !


ترجمه  هادی محمدزاده


بنویس!
من عربم
به شماره‌ی کارت شناسایی‌ پنجاه هزار
با هشت سر عائله
که نهمی پس از همین تابستان به دنیا می‌آید
خشمگینی!؟


بنویس!
من یک کارگر عربم
که با همقطارانم در معدن کار می‌کنم
نُه  سَر عایله  دارم
و باید از دلِ سنگِ خارا
جامه و نان و کتاب‌شان دهم
نه از تو صدقه می‌خواهم
نه بر درِ سرایِِ تو خود را کوچک می‌کنم
آیا همچنان خشمگینی!؟


بنویس!
من عربم
نامی بدون عنوانم!
صبور، در کشوری که مردمش سراپا خشمند
ریشه‌هایم قبل از اینکه زمان متولد شود
متولد شدند
قبل از این که تاریخ آغاز شود
قبل از توّلدِ کاج‌ها و درختانِ زیتون
و قبل از رویش گیاهان


فرزند خانواده‌ای دهقانم
پدرم... اشراف‌زاده نبود
و پدر بزرگم کشاورزی بود بی هیچ امتیاز طبقاتی
بی هیچ شجره‌نامه‌ای
که قبل از قرائتِ کتب
خورشید و سربلندی‌اش را به من آموخت
و خانه‌ام به کوخِِ ناطورانِ دشت شبیه است
ساخته شده از ترکه و ساقه‌های توخالی
آیا از موقعیّت من رضایتِ کامل داری؟
من نامی بدون عنوانم!


بنویس!
من عربم
تو باغستان‌های اجدادی‌ام را ربوده‌ای
و زمینی را که من و فرزندانم
بر آن کِشت می‌کردیم
و جز همین صخره‌های سخت، چیزی برایمان باقی نگذاشتی
و چنان که می‌گویند حکومت همین را هم از ما باز خواهد ستاند


بنابراین!
بالای صفحه اول بنویس!
من از کسی متنفّر نیستم
و بر احدالنّاسی خشم نمی‌گیرم
اما اگر گرسنه شوم
گوشت غاصب غذایم خواهد بود
پس بترسید! از گرسنگی و خشمم
بترسید!


 


محمود درویش


سجل
انا عربی
ورقم بطاقتی خمسون الف
واطفالی ثمانیة
وتاسعهم سیأتی بعد صیف
فهل تغضب
سجل انا عربی
واعمل مع رفاق الکدح فی محجر
واطفالی ثمانیة
اسلّ لهم رغیف الخبز والاثواب والدفتر
من الصخر
ولا اتوسل الصدقات من بابک
ولا اصغر امام بلاط اعتابک
فهل تغضب
سجل
انا عربی
انا اسم بلا لقب
صبور فی بلاد کل ما فیها
یعیش بفورة الغضب
جذوری
قبل میلاد الزمان رست
وقبل تفتح الحقب
وفبل السرو والزیتون
وقبل ترعرع العشب
ابی من اسرة المحراث لا من سادة نجب
وجدی کان فلاحا بلا حسب.. ولا نسب
یعلمنی شموخ الشمس قبل قراءة الکتب
ویبتی کوخ ناطور من الاعواد والقصب
فلا ترضیک منزلتی ؟
انا اسم بلا لقب !
سجل انا عربی
ولون الشعر فحمی ولون العین بنی
ومیزاتی: على رأسی عقال فوق کوفیة
وکفی صلبة کالصخر.. تخمش من یلامسها
وعنوانی : انا من خربة عزلاء…منسیة
شوارعها بلا اسماء
وکل رجالها.. فی الحقل والمحجر
فهل تغضب؟
سجل… انا عربی
سلبت کروم اجدادی وارضا کنت افلحها
انا وجمیع اولادی
ولم تترک لنا ولکل احفادی
سوى هذی الصخور..
فهل ستأخذها حکومتکم..کما قیلا
اذن !!!!!
سجل…
برأس الصفحة الاولى
انا لا اکره الناس, ولا اسطو على احد
ولکنی… اذا ما جعت, آکل لحم مغتصبی
حذار…حذار… من جوعی ومن غضبی



Identity Card


Record!
I am an Arab
And my identity card is number fifty thousand
I have eight children
And the nineth is coming after a summer
Will you be angry?


Record!
I am an Arab
Employed with fellow workers at a quarry
I have eight children
I get them bread
Garments and books
from the rocks..
I do not supplicate charity at your doors
Nor do I belittle myself at the footsteps of your chamber
So will you be angry?


Record!
I am an Arab
I have a name without a title
Patient in a country
Where people are enraged
My roots
Were entrenched before the birth of time
And before the opening of the eras
Before the pines, and the olive trees
And before the grass grew


My father.. descends from the family of the plow
Not from a privileged class
And my grandfather..was a farmer
Neither well-bred, nor well-born!
Teaches me the pride of the sun
Before teaching me how to read
And my house is like a watchman's hut
Made of branches and cane
Are you satisfied with my status?
I have a name without a title!


Record!
I am an Arab
You have stolen the orchards of my ancestors
And the land which I cultivated
Along with my children
And you left nothing for us
Except for these rocks..
So will the State take them
As it has been said?!


Therefore!
Record on the top of the first page:
I do not hate poeple
Nor do I encroach
But if I become hungry
The usurper's flesh will be my food
Beware..
Beware..
Of my hunger
And my anger!



محمود درویش
ترجمه  هادی  محمدزاده
قسمتی از  کتاب «عاشقی از  فلسطین»
چشم‌ها  و خال‌های روی دستش فلسطینی‌اند
نامش فلسطینی است
رویاها و اندوهش فلسطینی است 
دستمال سرش فلسطینی است
جسمش و قدم‌هایش فلسطینی است
کلماتش فلسطینی است
سکوتش  و صدایش فلسطینی  است 
 و تولد و مرگش


فلسطینیة العینین والوشم فلسطینیة
 الاسم فلسطینیة
الاحلام والهم فلسطینیة
المندیل والقدمین والجسم فلسطینیة
الکلمات والصمت فلسطینیة
 الصوت فلسطینیة
 المیلاد و الموت


A Lover from Palestine (Excerpt)


Her eyes and the tattoo on her hands are Palestinian
Her name is Palestinian
Her dress and sorrow Palestinian
Her kerchief, her feet and body Palestinian
Her words and silence Palestinian
Her voice Palestinian
Her birth and her death Palestinian

برگرفته شده ازسایت www.iranpoetry.com  با کمی تلخیص

در صورت نیاز به یک مترجم حرفه ای جهت ترجمه زبان عربی یا فارسی حتما با ما تماس حاصل فرمائید .در ضمن می توانید علاوه بر استفاده از قیمتهای بسیار مناسب ما جهت ترجمه متون و ترجمه همزمان هر دو زبان عربی و فارسی ،میتوانید از خدمات مشاوره ما از طریق تلفن به شکل مجانی استفاده کنید. شماره تماس  09163304518و یا به این ایمیل نامه بنویسید  saeid.1000@gmail.com ما با کمال افتخار اماده کمک به شما هستیم/سعید


 

 

 

نویسنده : سعید ; ساعت ٤:٢٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٠/٥
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ حماسه اندوه(قصیدة الحزن) قصیده ای از نزار قبانی به سه زبان فارسی عربی و انگلیسی

 

نزار قبانی- حماسه ی اندوه

  قصیدة الحزن
The Epic of Sadness

 

nizar00s.jpg

 

عشقت به من آموخت  که اندوهگین  باشم
علمنی حبک ..أن أحزن
Your love taught me to grieve
و من قرن ها محتاج زنی بوده ام  که اندوهگینم  کند
و أنا محتاج منذ عصور
لامرأة تجعلنی أحزن
and I have been in need, for centuries
a woman to make me grieve
به زنی  که  چون گنجشکی بر بازوانش  بگریم
لامرأة أبکی فوق ذراعیها مثل العصفور
for a woman, to cry upon her arms
like a sparrow
به زنی  که تکه های  وجودم  را 
چون تکه  های بلور شکسته گرد آرَد

***
لامرأة.. تجمع أجزائی
کشظایا البلور المکسور
***
for a woman to gather my pieces
like shards of broken crystal
***
می دانم بانوی  من! بدترین عادات را عشق تو  به  من آموخت
علمنی حبک سیدتی أسوء عادات
Your love has taught me, my lady, the worst habits
به  من آموخت
که شبی  هزار بار فال قهوه  بگیرم
 و به  عطاران  و طالع بینان پناه برم

علمنی أخرج من بیتی
فی اللیللة ألاف المرات..
و أجرب طب العطارین..

 

NIZAR NOJAVANI.jpg

 

نزار قبانی (نوجوانی)

 


it has taught me to read my coffee cups
thousands of times a night
to experiment with alchemy,
to visit fortune tellers
به  من آموخت  که از  خانه بیرون زنم
و  پیاده رو ها را متر  کنم

و أطرق باب العرافات..
علمنی ..أخرج منبیتی..
لأمشط أرصفة الطرقات
It has taught me to leave my house
to comb the sidewalks
و صورتت را در باران ها جستجو  کنم   
و أطارد وجهک..
فی الأمطار..
and search your face in raindrops
و در نور ماشین ها
و فی أضواء السیارات..
and in car lights
و  در لباس های ناشناختگان
دنبال لباس هایت  بگردم

و أطارد ثوبک..
فی أثواب المجهولات
and to peruse your clothes
in the clothes of unknowns
و  بجویم  شمایلت را
حتی!  حتی!
حتی! در پوستر ها  و اعلامیه ها!

و أطارد طیفک..
حتى..حتى..
فی أوراق الإعلانات..
and to search for  your image
even.....even.....
even in the posters of advertisements

 

NIZAR JAVANI.jpg

 

نزار قبانی (جوانی)

 


عشقت به  من آموخت  که ساعت ها در اطراف سرگردان  شوم
علمنی حبک کیف أهیم على وجهی..ساعات
your love has taught me
to wander around, for hours
در جستجوی گیسوان  کولی
 که تمام  زنان کولی بدان رشک برند

بحثا عن شعر غجری
تحسده کل الغجریات
searching for a gypsies hair
that all gypsies women will envy
به  جستجوی شمایلی در  جستجوی صدایی
 که  همه ی شمایل ها  و  همه صداهاست

بحثا عن وجه ٍ..عن صوتٍ..
هو کل الأوجه و الأصواتْ
***
searching for a face, for a voice
which is all the faces and all the voices...
بانوی  من!
عشقت   به سرزمین های اندوهم  کوچاند

أدخلنی حبکِ.. سیدتی
مدن الأحزانْ..
Your love entered me...my lady
into the cities of sadness
که  قبل از  تو  هرگز بدان ها پا  نگذاشته ام
و أنا من قبلکِ لم أدخلْ
مدنَ الأحزان..
and I before you, never entered
the cities of sadness
و  نمی دانستم
که اشک انسانی است

لم أعرف أبداً..
أن الدمع هو الإنسان
I did not know...
that tears are the person
و انسانِ  بی غم
تنها سایه ای است از انسان...

***
أن الإنسان بلا حزنٍ
ذکرى إنسانْ..
***
that a person without sadness
is only a shadow of a person...
***
عشقت  به  من آموخت 
که   چون کودکی رفتار  کنم

علمنی حبکِ..
أن أتصرف کالصبیانْ
Your love taught me
to behave like a boy
و بکشم چهره ات را با  گچ
بر دیوار

أن أرسم وجهک بالطبشور على الحیطانْ..
to draw your face with chalk
upon the wall
و بر بادبان قایق  صیادان
 و  ناقوس های کلیسا
 و صلیب ها.

و على أشرعة الصیادینَ
على الأجراس, على الصلبانْ
upon the sails of fishermen's boats
on the Church bells, on the crucifixes,
عشقت به  من آموخت
که  چگونه  عشق 
جغرافیای روزگار را در  هم می پیچد

علمنی حبکِ..کیف الحبُّ
یغیر خارطة الأزمانْ..
your love taught me, how love,
changes the map of time...
به  من آموخت وقتی  که  عاشقم
 زمین از چرخش باز می ماند

علمنی أنی حین أحبُّ..
تکف الأرض عن الدورانْ
Your love taught me, that when I love
the earth stops revolving,
چیز هایی به  من آموخت 
که روی آن ها  حسابی  هرگز باز  نکرده بودم

علمنی حبک أشیاءً..
ما کانت أبداً فی الحسبانْ
Your love taught me things
that were never accounted for
افسانه های  کودکانه  خواندم 
 و  به قصر شاه پریان  پا  گذاشتم

فقرأت أقاصیصَ الأطفالِ..
دخلت قصور ملوک الجانْ
So I read children's fairytales
I entered the castles of Jennies
و به رویا  دیدم  که رسیده ام به  وصال دختر شاه پریان
و حلمت بأن تزوجنی
بنتُ السلطان..
and I dreamt that she would marry me
the Sultan's daughter
دختری  با چشم هایی  روشن تر از آب دریاچه های  مرجانی
بلک العیناها ..
أصفى من ماء الخلجانْ
those eyes..
clearer than the water of a lagoon
لبانش  خواستنی تر از گل انار
تلک الشفتاها..
أشهى من زهر الرمانْ
hose lips...
more desirable than the flower of pomegranates
خواب دیدم  چون سوارکاری تیزرو  دارم می ربایمش
و حلمت بأنی أخطفها مثل الفرسانْ..
and I dreamt that I would kidnap her like a knight                              
خواب دیدم سینه ریزی از  مرجان  ومروارید هدیه اش کرده ام
و حلمت بأنی أهدیها أطواق اللؤلؤ و المرجانْ..
and I dreamt that I would give
her necklaces of pearl and coral
بانوی  من!  عشقت به  من  آموخت هذیان  چیست
علمنی حبک یا سیدتی, ما الهذیانْ
Your love taught me, my lady,
what is insanity
به  من آموخت  که  عمر می گذرد ...
و دختر شاه پریان پیدایش نمی شود  ...

***
علمنی کیف یمر العمر..
و لا تأتی بنت السلطانْ..
***
it taught me...how life may pass
without the Sultan's daughter arriving
***
عشقت به  من آموخت
 که  چگونه دوستت بدارم در همه ی  اشیا

علمنی حبکِ..
کیف أحبک فی کل الأشیاءْ
Your love taught me
How to love you in all things
در درخت زرد  و  بی برگ زمستانی  
فی الشجر العاری, فی الأوراق الیابسة الصفراءْ
in a bare winter tree,
in dry yellow leaves
در باران 
 در طوفان

فی الجو الماطر.. فی الأنواءْ..
in the rain, in a tempest,
در قهوه   خانه ای  کوچک
 که عصر ها  در آن
قهوه  ی تاریک  می نوشیم

فی أصغر مقهى.. نشرب فیهِ..
مساءً..قهوتنا السوداءْ..
in the smallest cafe, we drank in,
in the evenings...our black coffee
عشقت به  من آموخت  که  چگونه
به مسافرخانه ها  و  کلیسا ها  و قهوه خانه  های بی نام پناه برم

علمنی حبک یس أن آوی..
لفنادقَ لیس لها أسماءْ
و کنائس لیس لها أسماءْ
و مقاهٍ لیس لها أسماءْ
Your love taught me...to seek refuge
to seek refuge in hotels without names
in churches without names...
in cafes without names...
عشقت به  من آموخت  که  چگونه شب
بر  غم  غریبان می افزاید

علمنی حبکِ..کیف اللیلُ
یضخم أحزان الغرباءْ..
Your love taught me...how the night
swells the sadness of strangers
به  من آموخت  که
بیروت را زنی فریبنده ببینم

علمنی..کیف أرى بیروتْ
إمرأة..طاغیة الإغراءْ..
It taught me...how to see Beirut
as a  woman...a tyrant of temptation
زنی  که هر شامگاه زیبا ترین جامه اش را می پوشد
إمراةً..تلبس کل کل مساءْ
أجمل ما تملک من أزیاءْ
as a woman,
wearing every evening
the most beautiful clothing she possesses
و غرق در عطر
به  دیدار دریانوردان  و پادشاهان می رود

و  ترش العطرعلى نهدیها
للبحارةِ..و الأمراء..
and sprinkling upon her breasts perfume
for the fisherman, and the princes
عشقت به  من آموخت  که  چگونه بی اشک بگریم
علمنی حبک أن أبکی من غیر بکاءْ
Your love taught me  how to cry without crying
عشقت به  من آموخت  که  چگونه غم
 چون پسری با پاهای بریده
بر راه « روشه»  و  « حمرا» می خوابد.....

علمنی کیف ینام الحزن
کغلام مقطوع القدمینْ..
فی طرق (الروشة) و (الحمراء)..
It taught me how sadness sleeps
Like a boy with his feet cut off
in the streets of the Rouche and the Hamra
عشقت به  من آموخت که اندوهگین باشم
علمنی حبک أن أحزنْ..
Your love taught me to grieve
و من قرن ها محتاج زنی بوده ام  که اندوهگینم  کند
و أمنا محتاج منذ عصور
لامرأة تجعلنی أحزنْ..
and I have been needing, for centuries
a woman to make me grieve
به زنی  که   چون گنجشکی بر بازوانش بگریم
لامرأة أبکی فوق ذراعیها مثل العصفور
for a woman, to cry upon her arms
like a sparrow
به زنی  که تکه های  وجودم  را 
چون تکه  های بلور شکسته گرد آرَد...

لامرأة تجمع أجزائی..
کشظایا البلور المکسور..
for a woman to gather my pieces
like shards of broken crystal

برگرفته شده ازسایت www.iranpoetry.com  با کمی تلخیص

در صورت نیاز به یک مترجم حرفه ای برای زبان عربی یا فارسی حتما با ما تماس حاصل فرمائید .در ضمن می توانید علاوه بر استفاده از قیمتهای بسیار مناسب ما جهت ترجمه متون و ترجمه همزمان هر دو زبان عربی و فارسی ،میتوانید از خدمات مشاوره ما از طریق تلفن به شکل مجانی استفاده کنید. شماره تماس  09163304518و یا به این ایمیل نامه بنویسید  saeid.1000@gmail.com ما با کمال افتخار اماده کمک به شما هستیم/سعید

 

 

 

نویسنده : سعید ; ساعت ٤:٠٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٠/٥
    پيام هاي ديگران()   لینک

+ کودکان سنگ (اطفال الحجاره)قصیده ای از نزار قبانی ترجمه شده از عربی به فارسی

 

کودکان‌ سنگ‌/نزار قبانی

 

کودکان‌ سنگ‌


دنیا را خیره‌ کردند
با آن‌ که‌ در دستان‌شان‌ جز سنگ‌ نبود
چونان‌ مشعل‌ها درخشیدند
و چونان‌ بشارت‌ از راه‌ رسیدند
ایستادند
منفجر شدند
شهید شدند
و ما برجا ماندیم‌; چونان‌ ستاره‌هایی‌
قط‌بی‌
ــ با پیکرهایی‌ پوشیده‌ از گرما ــ
آنان‌ از برای‌ ما جنگیدند
تا کشته‌ شدند
و ما در کافه‌هامان‌ ماندیم‌
ــ چونان‌ بزاق‌ صدف‌ها ــ
یکی‌ در پی‌ سوداگری‌
یکی‌ در ط‌لب‌ میلیاردها اسکناس‌ تا زده‌،
ازدواج‌ چهارم‌ و آغوش‌های‌ صیقلی‌ تمدن‌
یکی‌ در جست‌وجوی‌ قصری‌ بی‌مانند در
لندن‌
یکی‌ در کار سمساری‌ سلاح‌، در
کاباره‌ها، به‌ ط‌لب‌ خون‌بهای‌ خویشتن‌
یکی‌ در جست‌وجوی‌ تخت‌ و سپاه‌ و
صدارت‌
آه‌، ای‌ لشکریان‌ خیانت‌ها
ای‌ لشکریان‌ مزدوری‌ها
ای‌ لشکریان‌ تفاله‌ها
ای‌ لشکریان‌ هرزگی‌ها!
هر قدر هم‌ که‌ تاریخ‌ درنگ‌ کند
به‌ زودی‌، کودکان‌ سنگ‌ ویران‌تان‌
خواهند کرد


ای‌ شاگردان‌ غزه‌!
به‌ ما بیاموزید
ــ اندکی‌ از آن‌ چه‌ شما را ست‌ ــ
که‌ ما از یاد برده‌ایم‌
به‌ ما بیاموزید که‌ مرد باشیم‌
که‌ نزد ما مردانی‌ هستند که‌ خمیر
شده‌اند
به‌ ما بیاموزید:
که‌ چگونه‌ سنگ‌ در دست‌ کودکان‌، از
تراژدی‌های‌ گران‌ درمی‌گذرد
چگونه‌ دوچرخه‌ کودک‌ از مین‌ می‌گذرد؟
چگونه‌ روبان‌ ابریشمین‌ از کمین‌
می‌گذرد؟
چگونه‌ آب‌ نبات‌ شیرین‌ ــ وقتی‌ توقیفش‌
می‌کنند ــ به‌ چاقو بدل‌ می‌شود؟


ای‌ شاگردان‌ غزه‌!
به‌ رادیوهای‌ ما اعتنا نکنید
به‌ ما گوش‌ نسپارید
با تمام‌ توان‌تان‌ بتازید و بتازید
در راه‌تان‌ استوار بمانید
از ما پرسش‌ نکنید
ما اهل‌ حساب‌ و کتاب‌ و معامله‌ هستیم‌
در ژرفای‌ نبردهاتان‌ پیش‌ روید و ما را
واگذارید
که‌ ما خدمه‌ فراری‌ لشکریم‌
ط‌ناب‌هاتان‌ را بیاورید و حلق‌آویزمان‌
کنید
ما آن‌ مردگانیم‌ که‌ گوری‌ ندارند
و آن‌ یتیمان‌ که‌ چشمی‌ ندارند
ما به‌ سوراخ‌هامان‌ چسبیده‌ایم‌
و از شما می‌خواهیم‌
که‌ با اژدها بجنگید!
ما ــ هزار قرن‌ ــ در برابرتان‌ کوچک‌
شده‌ایم‌
و شما به‌ یک‌ ماه‌ قرن‌ها قد کشیده‌اید!


ای‌ کودکان‌ غزه‌
به‌ نوشته‌های‌ ما برنگردید
ما را نخوانید
ما پدران‌ شماییم‌
مثل‌ ما نباشید
ما بت‌های‌ شماییم‌
ما را نپرستید
ما برگه‌های‌ سیاست‌ و سرکوب‌ را
مبادله‌ می‌کنیم‌
و گورستان‌ها می‌سازیم‌ و زندان‌ها
آزادمان‌ کنید!
ــ از عقده‌ هراسی‌ که‌ در درون‌ ماست‌ ــ
و از مغزهامان‌ افیون‌ را دور بریزید!
به‌ ما بیاموزید
هنر چنگ‌ زدن‌ به‌ خاک‌ را
و مسیح‌ را در اندوه‌ رها مکنید!


ای‌ دوستان‌ کوچک‌ ما، سلام‌!
خداوند روزتان‌ را یاسمین‌ گرداند!
از تکه‌های‌ ویران‌ خاک‌ درخشیدید
و زخم‌هامان‌ را چون‌ گل‌ نسرین‌ کاشتید


این‌، انقلاب‌ دفترها و مرکب‌ها است‌
پس‌ برلب‌ها
نغمه‌هایی‌ باشید!
ــ که‌ دلاوری‌ و والایی‌ را بر ما می‌بارد ــ
ما را از زشتی‌هامان‌ شستشو دهید!
شستشو دهید!
از یهود مهراسید، هم‌ از سحرش‌
برای‌ چیدن‌ زیتون‌ مهیا باشید!
که‌ این‌ روزگار یهودی‌
وهمی‌ است‌ که‌ به‌ زودی‌ فرو خواهد
ریخت‌
ــ اگر باور داشته‌ باشیم‌ ــ
ای‌ دیوانگان‌ غزه‌!
هزاران‌ درود بر دیوانگان‌!
که‌ رهایی‌مان‌ بخشیدند
عصر عقل‌ سیاسی‌ از زمان‌ روگردانیده‌
است‌
پس‌، به‌ ما جنون‌ بیاموزید!


یک‌ سنگ‌ پرتاب‌ می‌شود... یا دو سنگ‌
افعی‌ اسراییل‌ نیمه‌ می‌شود
گوشت‌ چارپایان‌ را می‌جود
و سوی‌ ما می‌آید
ــ بی‌دست‌ ــ
در لحظ‌ه‌هایی‌ که‌ سرزمینی‌ بر فراز
ابرها پدیدار می‌شود
و وط‌نی‌ زاده‌ می‌شود در چشم‌ها
در لحظ‌ه‌هایی‌ که‌ حیفا پدیدار می‌شود
یا فا پدیدار می‌شود
و غزه‌ در موج‌های‌ دریا می‌آید
چون‌ ماذنه‌ای‌ میان‌ دو لب‌
قدس‌ را روشن‌ می‌کند
اسبی‌ از یاقوت‌ سپیده‌دم‌ نقش‌ می‌کند
و چون‌ اسکندر ذی‌القرنین‌ وارد می‌شود
دروازه‌های‌ تاریخ‌ را بر می‌کند
زمانه‌ افیونیان‌ را به‌ پایان‌ می‌برد
بازار قوادان‌ را می‌بندد
دست‌های‌ جیره‌خواران‌ را می‌برد
و بازماندگان‌ اهل‌ کهف‌ را از دو کتف‌
پرت‌ می‌کند
در لحظ‌ه‌هایی‌ که‌ درختان‌ زیتون‌ بارور
می‌شوند
در سینه‌ها شیر جاری‌ می‌شود
سرزمینی‌ را در ((ط‌بریا)) نقش‌ می‌کند
که‌ دو سنبله‌ در آن‌ کاشته‌ می‌شود
و خانه‌ای‌ را نقش‌ می‌کند، بر فراز
))کرمل‌))
و مادری‌ را کنار درگاه‌ و فنجان‌ها
در لحظ‌ه‌هایی‌ که‌ عط‌ر دلاویز لیمو
هجوم‌ می‌آورد
و وط‌نی‌ زاده‌ می‌شود در چشم‌ها
ماهی‌ را از چشم‌های‌ سیاهش‌ پرتاب‌
می‌کند
و گاه‌، دو ماه‌
قلمی‌ پرتاب‌ می‌کند
کتابهایی‌ پرتاب‌ می‌کند
مرکبی‌ پرتاب‌ می‌کند
صمغی‌ پرتاب‌ می‌کند
میزهای‌ رسم‌ را پرتاب‌ می‌کند
و قلم‌موی‌ رنگ‌ها را


مریم‌ فریاد می‌زند:((آه‌، ای‌ فرزندها!))
و او را در آغوش‌ می‌کشد
کودکی‌ بر زمین‌ می‌افتد
ــ در لحظ‌ه‌هایی‌ که‌ هزاران‌ کودک‌زاده‌
می‌شوند.
ــ و ماه‌ غزه‌ می‌گیرد.
در لحظ‌ه‌هایی‌ که‌ ماهی‌ از ((بیسان‌))
می‌درخشد
و وط‌نی‌ به‌ سلول‌ زندان‌ وارد می‌شود
و وط‌نی‌ زاده‌ می‌شود در چشم‌ها
که‌ از کفش‌هایش‌ گرد و غبار می‌تکاند
و در سرزمینی‌ آبی‌ داخل‌ می‌شود
افقی‌ دیگر می‌گشاید،
روزگارانی‌ دیگر می‌آفریند
متنی‌ دیگر می‌نگارد
حافظ‌ه‌ بیابان‌ را در هم‌ می‌شکند
زبان‌ فرسوده‌ را ــ از الف‌ تا یا ــ می‌کشد
فرهنگ‌ لغات‌ را سوراخ‌ می‌کند
و مرگ‌ نحو را جار می‌زند
و مرگ‌ شعرهای‌ گران‌بهای‌ ما را
سنگی‌ پرتاب‌ می‌کند
رخساره‌ فلسط‌ین‌ پیدا می‌شود.
ــ چون‌ قصیده‌ای‌ صورت‌ می‌بندد
ــ سنگی‌ دیگر پرتاب‌ می‌کند
ــ عکا برفراز آب‌ چون‌ قصیده‌ای‌
خاموش‌ می‌شود
ــ سنگی‌ دیگر پرتاب‌ می‌کند
ــ ((رام‌!...)) چون‌ بنفشه‌ای‌ می‌درخشد از
شب‌ خشم‌
ــ سنگ‌ دهم‌ را پرتاب‌ می‌کند
ــ رخساره‌ی‌ خداوند ظ‌اهر می‌شود
و روشنایی‌ سپیده‌دمان‌
سنگ‌ انقلاب‌ را پرتاب‌ می‌کند
تا آخرین‌ جانی‌ روزگار نابود شود
پرتاب‌ می‌کند...
پرتاب‌ می‌کند...
پرتاب‌ می‌کند...
تا ستاره‌ داوود را به‌ دستانش‌ برکند
و در دریا انداخته‌ شود
از روزنامه‌های‌ بزرگ‌ پرسش‌ می‌شود؟
این‌ برآمده‌ از کنعان‌، کدامین‌ پیامبر
است‌؟
این‌ درآمده‌ از بط‌ن‌ رنج‌ها، کدامین‌ کودک‌
است‌؟
این‌ درخشنده‌ از لابه‌لای‌ دیوارها،
کدامین‌ گیاه‌ افسانه‌ای‌ است‌؟
کدامین‌ چشمه‌های‌ یاقوت‌ از برگ‌های‌
قرآن‌ جوشید؟
پیشگویان‌ از او می‌پرسند
صوفیان‌ از او می‌پرسند
بوداییان‌ از او می‌پرسند
پادشاهان‌ جن‌ از او می‌پرسند
این‌ کودک‌ تابان‌، چون‌ هلوی‌ سرخ‌ از
درخت‌ فراموشی‌، کیست‌؟
این‌ ط‌فل‌ گریزپا از تصویرهای‌ نیاکان‌
و از دروغ‌های‌ نوادگان‌
و از جامه‌های‌ بنی‌قحط‌ان‌ کیست‌؟
کیست‌ این‌ جست‌وجوگر شکوفه‌های‌
عشق‌ و خورشید انسان‌؟
کیست‌ این‌ کودک‌ با چشمان‌ شعله‌ور
چونان‌ خدایان‌ یونان‌؟
ــ که‌ شکنجه‌ دیدگان‌ از او می‌پرسند
ــ سرکوب‌ شدگان‌ از او می‌پرسند
ــ تبعیدیان‌ از او می‌پرسند
ــ و گنجشک‌های‌ پشت‌ میله‌ها از او
می‌پرسند
ــ کیست‌ این‌ که‌ می‌آید
ــ از سوز و گداز شمع‌ و از کتابهای‌
راهبان‌؟
ــ کسیت‌ این‌ فرزند که‌ در چشمانش‌
آغاز هستی‌ پدیدار است‌؟
ــ کیست‌ این‌ فرزند که‌ بذر انقلاب‌ را در
همه‌ سو می‌کارد؟
قصه‌پردازان‌ از او می‌نویسند
و سواران‌ داستانش‌ را باز می‌گویند
کیست‌ این‌ کودک‌ رهیده‌ از فلج‌ ط‌فلان‌
و از کرم‌ خوردگی‌ کلمات‌؟
این‌ گریخته‌ از مزبله‌ تحمل‌ و از زبان‌
مردگان‌؟
روزنامه‌های‌ جهان‌ می‌پرسند:
چگونه‌ کودکی‌ چون‌ گل‌
دنیا را با مداد پاک‌کن‌ محو می‌کند؟


جریده‌های‌ آمریکایی‌ می‌پرسند:
چگونه‌ کودک‌ غزه‌ حیفا، عکا، نابلس‌
واگن‌ تاریخ‌ را واژگون‌ می‌کند
و شیشه‌ای‌ بلورین‌ تورات‌ را درهم‌
می‌شکند؟

 

در صورت نیاز به یک مترجم حرفه ای جهت ترجمه زبان عربی یا فارسی حتما با ما تماس حاصل فرمائید .در ضمن می توانید علاوه بر استفاده از قیمتهای بسیار مناسب ما جهت ترجمه متون و ترجمه همزمان هر دو زبان عربی و فارسی ،میتوانید از خدمات مشاوره ما از طریق تلفن به شکل مجانی استفاده کنید. شماره تماس  09163304518و یا به این ایمیل نامه بنویسید  saeid.1000@gmail.com ما با کمال افتخار اماده کمک به شما هستیم/سعید

 

نویسنده : سعید ; ساعت ۳:٤٠ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۱٠/٥
    پيام هاي ديگران()   لینک